Ούτε για κηπουρό στην Παιανία δεν σε θέλουμε Αντώνη

Στο πλαίσιο της παρουσίασης του βιβλίου στην Άρτα ο παλαίμαχος τερματοφύλακας τόνισε μεταξύ άλλων ότι δεν θα δούλευε ποτέ ως προπονητής στον Παναθηναϊκό. Λες και θα τον ήθελαν οι πράσινοι μετά από όλα αυτά που έχει κάνει και που έχει πει.

Την ίδια ώρα απέδειξε ότι έχει ξεχάσει όλα όσα του έχει κάνει ο κόσμος του Ολυμπιακού (βλέπε τούβλα και πέτρες στο κεφάλι, τα αίσχη της Ριζούπολης) και δήλωσε ένας από αυτούς...

Αναλυτικά τα όσα είπε ο Αντώνης Νικοπολίδης

Για το ποιο θα είναι το επόμενο βήμα του και αν θα εργαζόταν ως προπονητής στον Παναθηναϊκό: «Όχι, ποτέ! Και δεν το λέω επειδή ο Παναθηναϊκός δεν είναι μεγάλη ομάδα. Κάθε άλλο. Ο Παναθηναϊκός είναι το δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο και το πανεπιστήμιό μου. Είναι όμως ξεκάθαρο πως ούτε εκείνοι με θέλουν, ούτε εγώ τους θέλω. Άρα πως μπορεί να γίνει μία τέτοια συνεργασία;».

Για τα γεγονότα της Ριζούπολης και αν τα αναφέρει στο βιβλίο: «Βέβαια αναφέρομαι. Και φυσικά έγιναν επεισόδια στη Ριζούπολη. Εκτεταμένα μάλιστα. Και στον αγωνιστικό χώρο, αλλά και στα αποδυτήρια. Ομως, επεισόδια έγιναν ξανά και ξανά. Αρα δεν είναι μόνο αυτό το σημείο αναφοράς. Εκείνο που πρέπει να αποτελέσει σημείο αναφοράς κατά τη γνώμη μου είναι το γεγονός ότι κάποιοι μας έστειλαν να παίξουμε εκεί.

Για να έχουν μετά τη δικαιολογία ότι οι παίκτες είναι losers ώστε να κάνουν αυτό που ήθελαν, να διώξουν όλη εκείνη την ομάδα από τον Παναθηναϊκό. Για αυτούς, η κατάσταση, ταίριαξε ιδανικά. Αν ήθελαν μπορούσαν να πουν, ότι εμείς δεν παίζουμε σε αυτό το ματς. Αλλά μας έβαλαν. Παίξαμε και χάσαμε, αλλά αυτοί με τη δεύτερη θέση κέρδισαν τα έσοδα του Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης χρονιάς και παράλληλα καθάρισαν και την ομάδα από αυτούς που νόμιζαν ότι είχαν κόμπλεξ και αίσθημα κατωτερότητας απέναντι στον Ολυμπιακό. Αυτά έλεγαν. Αυτά πίστευαν.

Για αυτό δεν ήταν κανένας μαζί μας εκείνη την ημέρα. Κι αν θυμάστε στο τέλος της σεζόν έφυγαν οι ξένοι, ο Καραγκούνης και άλλοι, ενώ την επόμενη σεζόν έφυγαν και όλοι οι υπόλοιποι».

Για το που πέρασε καλύτερα: «Στον Παναθηναϊκό γνώρισα τι σημαίνει επαγγελματισμός. Εκεί με ήθελαν στρατιώτη. Ίσως και υπάλληλο θα μπορούσα να πω. Ποτέ δε ζήτησαν τη γνώμη μου για κάτι. Ήμουν 15 χρόνια στην ομάδα και όμως δεν τη ζήτησαν ποτέ.

Στον Ολυμπιακό πίστεψαν σε εμένα, επένδυσαν πάνω μου χρησιμοποίησαν την εμπειρία μου με καλό τρόπο, αλλά κυρίως εκεί ένιωσα τι σημαίνει λατρεία. Εκεί ένιωσα ότι με αγκάλιασαν πραγματικά. Για αυτό και τώρα δηλώνω Ολυμπιακός. Οταν παίζεις ποδόσφαιρο είσαι επαγγελματίας. Όταν τελειώνεις, μένει κάτι άλλο. Κι αυτό είναι ότι νιώθω Ολυμπιακός. Και η οικογένειά μου όλη είναι Ολυμπιακοί».

Για το μεγαλύτερο λάθος του: «Την απερίγραπτη συμπεριφορά μου στην Τούμπα όταν χτύπησα έναν οπαδό. Δεν ήταν απλά λάθος, ήταν απερίγραπτο αυτό που έκανα. Για αυτό και όταν ο Σηφάκης εκείνη την ημέρα στο Καυταντζόγλειο, έμεινε απαθής στην επίθεση που του έκανε ένας οπαδός, τον πήρα τηλέφωνο και του έδωσα συγχαρητήρια. Αυτή είναι η σωστή συμπεριφορά. Είναι όμως και η δύσκολη. Στα 38 μου ωστόσο, πως μπορώ να επιτρέψω σε κάποιον να με χτυπήσει; Αυτό σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή υποσυνείδητα. Αλλά δεν παύει να είναι λάθος».

Για το παιχνίδι με το μεγαλύτερο άγχος: «Πολλοί νομίζουν ότι ήταν το πρώτο μου στη Λεωφόρο. Δεν ήταν όμως αυτό γιατί ήταν στον δεύτερο γύρο. Ήταν το πρώτο ματς με τον Παναθηναϊκό στο Καραΐσκάκη. Εκεί έπρεπε να είμαι απόλυτα συγκεντρωμένος στα πάντα, σε κάθε κίνηση, διότι η δύναμη της συνήθειας είναι μεγάλη. Τόσο μεγάλη που θα μπορούσα να πετάξω τη μπάλα με τα χέρια στα πόδια του Μπασινά αν δεν ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένος. Παίξαμε τόσα χρόνια μαζί και ξαφνικά έβλεπα αυτά τα παιδιά απέναντί μου».