Αποτέλεσμα φιλοσοφίας ή προϊόν της ανέχειας;

Το βασικό επιχείρημα είναι ότι σε ομάδες της εμβέλειας του Παναθηναϊκού, με πολύ υψηλούς στόχους, δεν υπάρχει η πολυτέλεια ανάδειξης ταλέντων μέσα από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της πρώτης ομάδας.

Ως φίλαθλος μπορώ να υποστηρίξω αυτές τις αναστολές, ως παράγοντας θα έπρεπε να τις αντιπαλέψω. Διότι η ανάδειξη παικτών από τις Ακαδημίες μπορεί να ήταν ένα ιδανικό σενάριο κάποτε, είναι όμως πλέον υποχρέωση, με βάση τους νέους κανόνες που επιβάλλουν οι διοικούσες Αρχές του ποδοσφαίρου.

Επιστρέφοντας στον Παναθηναϊκό, κατανοώ όσους υποστηρίζουν ότι στην κυριακάτικη εξέλιξη συνέβαλλε πολύ η οικονομική δυσπραγία που βιώνει ο σύλλογος και είχε ως αποτέλεσμα πολύ περιορισμένες κινήσεις ενίσχυσης του έμψυχου δυναμικού.

Αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω και κάποιες ενδείξεις, που με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τείνει να γίνει μία δομημένη διαδικασία και όχι απλά συγκυριακή. Και εξηγούμαι: ο Παναθηναϊκός έχει αυτή τη στιγμή ποδοσφαιριστές με συμβόλαια που παραμένουν εκτός ομάδας, διότι ο Φερέιρα επιθυμεί να δουλέψει μ' έναν συγκεκριμένο αριθμό παικτών.

Αν λοιπόν ο Μελίσσης (ο οποίος μάλιστα δέχθηκε 50% περικοπή αποδοχών), ο Λεοντίου και ο Πλεσί παρέμεναν με την πρώτη ομάδα, δεν θα περίσσευε χώρος, όχι μόνο για Καπίνο ή Μαυρία, αλλά και για Φουρλάνο, Λαγό κ.λ.π

Αξίζει να σημειώσουμε ότι τόσο το συμβόλαιο του Μελίσση, όσο και το συμβόλαιο του Λεοντίου εκπνέουν το καλοκαίρι, ενώ για τον Πλεσί υπάρχουν άλλα δύο χρόνια έως ότου ολοκληρωθεί η υπογεγραμμένη συμφωνία, οπότε θα υπήρχε λογική στο να παραμείνουν ενεργοί ώστε να διευκολυνθεί η έξοδός τους από την ομάδα. Αντ' αυτού όμως προτιμήθηκε να προωθηθούν νεαροί.

Ένα δεύτερο στοιχείο είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η μεταγραφή του Αλέξη Τζόρβα, πολλώ δε μάλλον όταν συνδυάστηκε με τον τραυματισμό του Στέφανου Κοτσόλη. Εκεί λοιπόν, είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι προσφέρθηκε στο... πιάτο (και με ευνοϊκότατες οικονομικές απαιτήσεις) ο Γιακούμποβιτς, ωστόσο επιλέχθηκε να προωθηθεί ως τρίτος τερματοφύλακας ο Στέφανο Καπίνο.

Δεν έχω αμφιβολία ότι σε περιόδους οικονομικής και ψυχολογικής ευμάρειας, όπως για παράδειγμα η πρώτη φάση της πολυμετοχικότητας, η μεταγραφή θα είχε ΓιαΚΟΥΜΠΩΣΕΙ, για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν θα αναλάμβανε κανείς το ρίσκο μιας αποτυχίας που θα έβαζε σε κίνδυνο και την υπόλοιπη τεράστια επένδυση.

Τώρα έγινε και πάλι βέβαια με το σκεπτικό να πετύχει με το μικρότερο δυνατό κόστος. Και σε μία ομάδα που βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση και ως ένα βαθμό καταφέρνει να κρύβει και τις αμυντικές της αδυναμίες, πέτυχε.

Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι δεν συνέβαλλε αποφασιστικά η οικονομική ανέχεια, σίγουρα μέτρησε η αγωνιστική ανέχεια, υπό την έννοια ότι δεν υπήρχε εκ μέρους του κόσμου η πίεση και οι τρελές απαιτήσεις γεγονός που ενθάρρυνε την ανάληψη του ρίσκου.

Κάτι ανάλογο βοήθησε και τον Βίκτορ Μουνιόθ για να ρίξει στη φωτιά τον Σωτήρη Νίνη, την 19η αγωνιστική του πρωταθλήματος, κόντρα στον Πανιώνιο, όταν η διαφορά από τον Ολυμπιακό είχε ανοίξει στους οκτώ βαθμούς.

Το ερώτημα είναι αν θα πρέπει να μείνει μια ομάδα μακριά από τους στόχους της ή να ξεμείνει από λεφτά για να εμπιστευτεί τις υποδομές της. Η απάντηση είναι “όχι” και ο Παναθηναϊκός το έχει επαναλάβει την εποχή του 1996-1997, κερδίζοντας τέσσερις πρωταθλητές Ευρώπης.

Γι αυτό θα ήθελα να βεβαιωθώ σε εποχές οικονομικής ευμάρειας (στις οποίες ελπίζουμε ξανά προσεχώς) ότι με την πτώση της φετινής αυλαίας, η οθόνη θα γράψει ”to be continued”...

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 9/11: Το ντεμπούτο του Νίνη είναι την 16η αγωνιστική κόντρα στο Αιγάλεω και το πρώτο του γκολ έχει σημειωθεί την 19η αγωνιστική κόντρα στον Πανιώνιο. Αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα τα υπόλοιπα στοιχεία, αφού η διαφορά με τον Ολυμπιακό μέχρι τότε είχε ανοίξει στους 8 βαθμούς.