Ποτέ μη λες ποτέ

Η ανακοίνωση του Γιάννη Βαρδινογιάννη μπορεί να ήρθε σε χρόνο όπου σιγοψιθυριζόταν ότι «κάτι ψήνεται» σε ιδιοκτησιακό επίπεδο, αλλά θα είναι μέγας ψεύτης όποιος ισχυριστεί ότι δεν αιφνιδιάστηκε, πολύ δε μάλλον από το περιεχόμενο της ανακοίνωσης.

Οι ερμηνείες δίνουν και παίρνουν από τις 11 το πρωί, όταν και δημοσιοποιήθηκε η επιστολή-ανακοίνωση του Γιάννη Βαρδινογιάννη. Σε ένα κείμενο που έμοιαζε ευθεία παραχώρηση στα «θέλω» των νέων μετόχων της ΠΑΕ, ο καθένας μπορούσε να ανακαλύψει σκιές μέσα ή πίσω από τις γραμμές, ανάλογα με την προδιάθεση και την γωνιά της οπτικής του.

Εγώ για παράδειγμα δεν χρειάστηκε να ψάξω πίσω από τις γραμμές, αφού εκείνο το εξόφθαλμο «η μοναδική δέσμευση που πρέπει να αναλάβετε είναι να εγγυηθείτε να μην πουληθεί κανένας πρωτοκλασάτος ποδοσφαιριστής της σημερινής ομάδας» μου κέντρισε εξαρχής το ενδιαφέρον, υπό την έννοια ότι κανείς μέχρι σήμερα δεν φοβήθηκε κάτι τέτοιο επί πολυμετοχικού Παναθηναϊκού, αντίθετα οι φόβοι επανήλθαν με την επιστροφή του Γ. Βαρδινογιάννη στη διοίκηση του συλλόγου.

Θυμήθηκα αμέσως ότι η συγκεκριμένη ατάκα αποτέλεσε αιχμή του δόρατος της τελευταίας ραδιοφωνικής τοποθέτησης του Ανδρέα Βγενόπουλου, όταν εκδήλωσε πρόθεση αγοράς του πλειοψηφικού πακέτου της ΠΑΕ, οπότε ξεπέρασα την σχετική αναφορά του Γιάννη Βαρδινογιάννη ως διάθεση επιβεβαίωσης της συνέπειάς του απέναντι στον σύλλογο και τα «θέλω» των συνοδοιπόρων του στη διοίκηση και επανατοποθέτηση του ως άνω όρου ως οδηγού της μελλοντικής τους πορείας.

Δεν περιμένω άνευ όρων και λεπτομερειών «ναι» από την πλευρά των Ανδρέα Βγενόπουλου και Νίκου Πατέρα. Ασφαλώς και περιμένω άμεση θετική ανταπόκριση στο κάλεσμα και συνάντηση των δύο πλευρών, για να συζητηθούν και τα «ψιλά γράμματα» που συνήθως συνοδεύουν τέτοιες συμβάσεις-συμφωνίες.

Όλα δείχνουν ότι αυτό θα συμβεί μέχρι την Τετάρτη, οπότε θα πρέπει να περιμένουμε τα αποτελέσματα αυτής της συνάντησης. Κι επειδή καλό το συναίσθημα, αλλά σε τέτοιους είδους deals το ξεπερνά το οικονομικό κομμάτι της συμφωνίας, θα πρέπει να δούμε και τις ασφαλιστικές δικλείδες μιας τέτοιας διαδοχής, ώστε να μην ξαναδούμε το ίδιο έργο: δηλαδή την χρηματοδότηση του Παναθηναϊκού μέσω αύξησης μετοχικού κεφαλαίου ή οποιασδήποτε διαχείρισης από τους νέους μετόχους και την εκ των υστέρων –υπό οποιεσδήποτε συνθήκες- επιστροφή της οικογένειας Βαρδινογιάννη στα πράγματα και την εκ νέου περιθωριοποίηση της ΠΕΚ.

Γιατί αυτό θα μπορούσε –για παράδειγμα- να είναι το τέχνασμα της πλευράς Βαρδινογιάννη. Άλλωστε διατηρώντας το 29,7 % των μετοχών, σε συνδυασμό με το 4,8 % του Παύλου Γιαννακόπουλου (ή ακόμη το 10 % του Ερασιτέχνη) ξεπερνά το 33 % που επιτρέπει το μπλοκάρισμα πολύ σοβαρών αποφάσεων.

Το βέβαιο είναι ότι περνώντας ο έλεγχος στους Ανδρέα Βγενόπουλο και Νικόλα Πατέρα θα δοκιμαστεί και η αντοχή τους στην εκπλήρωση των φιλόδοξων σχεδίων, γιατί πλέον θα πρέπει να χρηματοδοτούν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 50 % την διαχείριση του Παναθηναϊκού και την όποια μακρόπνοη στρατηγική τους.

Κοντός ψαλμός αλληλούια φίλοι μου. Αντί να το κουράζουμε με ερμηνείες, ας περιμένουμε δύο εικοσιτετράωρα για να καταδείξουν και οι δύο πλευρές τις πραγματικές τους προθέσεις. και να μάθουμε κι εμείς πως φτάσαμε από το «ρίψασπις» και το «αφερέγγυος συνομιλητής» στην «δωρεάν παράδοση της πλειοψηφίας».

Όπως επίσης και το πως φτάσαμε από το «δεν έχει αληθινή διάθεση να πουλήσει», σε ενδεχόμενη «αποδοχή της δωρεάς».

Θα έλεγα το κοινότυπο «ή τώρα η ποτέ», αλλά ο σύγχρονος Παναθηναϊκός αποτελεί την πιο τρανή επιβεβαίωση του «ποτέ μη λες ποτέ»...