Έγκλημα και τιμωρία

Έκπληξη; Ναι. Έκπληξη ήταν αυτό το 1-0. Όχι λόγω του Παναθηναϊκού, αλλά λόγω του Πανθρακικού που ξεκίνησε την Superleague ως ένα από τα φαβορί για υποβιβασμό και με την εικόνα κόντρα στο Τριφύλλι δεν έπεισε ότι εύκολα θα τον αποφύγει.


Δεν θα ήταν έκπληξη όμως αν το 90λεπτο ολοκληρωνόταν χωρίς σκορ. Ούτε θα αδικούσε βεβαίως τους φιλοξενούμενους, που σε καμία περίπτωση δεν έκαναν όλα εκείνα που απαιτούνταν για να φύγουν νικητές. Και δεν είναι φυσικά ότι δεν ήθελαν. Απλά δεν μπορούσαν.

Είναι λογικό ο προπονητής να αναζητεί ακόμη και από τη μύγα ξύγκι, αλλά μόνο έτσι δικαιολογείται η δήλωσή του περί τόσων χαμένων ευκαιριών. Δηλαδή πόσων; Τόσων που να δικαιολογούν την διαφορά δυναμικότητας των δύο ομάδων; Όχι βέβαια. Τόσων που να αισθάνεται αδικημένος για τη γκέλα; Από την ήττα, ας το δεχθούμε. Από τη γκέλα όμως, όχι. Ο-ΧΙ.

Και να είμαστε ξεκάθαροι. Από τη στιγμή που στο δίλημμα “επιτελικός μέσος ή Κουίνσι” συναίνεσε (αν δεν επέλεξε κιόλας) στον Κουίνσι, φυσικά και έχει ευθύνες για την εικόνα που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός και βέβαια τα αποτελέσματά του.

Δεν θα χρειαστεί να πάτε πολύ πίσω στη αρθρογραφία, για να βρείτε το κείμενο της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Προσωπικά ουδέποτε αισθάνθηκα οποιοδήποτε δίλημμα. Κατανοώ ασφαλώς τη θέση των αναγνωστών “και επιτελικό μέσο και Κουίνσι”, αλλά εφ' όσον υπήρχε το διαζευκτικό “ή”, με το συμπάθιο κιόλας γιατί επαναλαμβάνομαι, ο επιτελικός μέσος ήταν μονόδρομος.

Ο επιτελικός μέσος όμως δεν ήρθε, έμεινε ως εκκρεμότητα για τον Γενάρη και ο Παναθηναϊκός έφτασε αισίως τις δύο γκέλες σε τρεις αγωνιστικές, φτιάχνοντας φάσεις με το σταγονόμετρο και τον Κουίνσι να σταματάει στον τρίτο ή τον τέταρτο (αν όχι στον δεύτερο) αντίπαλο της πολυπρόσωπης άμυνας που στέκεται απέναντι στους πράσινους, απόλυτα φυσιολογικά.

Είναι κρίμα σε μια μεταβατική χρονιά, όπως η φετινή, να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Η μη απόκτηση ενός δημιουργικού μέσου, του εποικοδομητικότερου τρόπου για να διασπάσει τα τείχη που κατ' επανάληψιν θα βρει απέναντί του ο Παναθηναϊκός, ήταν ένα έγκλημα από αυτά που δεν κρύβουν απλά κινδύνους, αλλά επιφέρουν και την ανάλογη τιμωρία.

Και το Τριφύλλι τιμωρήθηκε ήδη δις. Και θα έρθει, νομοτελειακά θα έρθει, και το τρις και το τετράκις, διότι είναι ανώφελο να αναζητήσει λύσεις εκ των έσω, με τον Κατσουράνη να είναι καθηλωμένος στην πολυθρόνα του για άλλες πέντε αγωνιστικές.

Πιθανότατα από σήμερα κιόλας να ακουστούν και πάλι ατάκες του στιλ “αλίμονο αν ο Παναθηναϊκός χρειάζεται επιτελικό χαφ κλάσης για να νικήσει τον Πανθρακικό” (κατά το “ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται προπονητή για να νικήσει το α ή β υποδεέστερο αντίπαλο”).

Θα ήταν όμως χρήσιμο να μας εξηγήσουν για ποιον Παναθηναϊκό μιλάμε, χωρίς έναν άνθρωπο που θα αξιοποιήσει την ούτως ή άλλως ασθενή επιθετική του γραμμή (τουλάχιστον στο κεφάλαιο “εύκολο γκολ”)...

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, φτάνει στα δημοσιογραφικά γραφεία η είδηση της επικοινωνίας του Γιάννη Αλαφούζου με τον Ζεσουάλδο Φερέιρα. Απόλυτα λογικό το περιεχόμενο. Δεν ωφελεί τη δεδομένη στιγμή να ανοίξουν περαιτέρω μέτωπα, όπως για παράδειγμα θα ήταν ένα κλίμα ανοικτής αμφισβήτησης του προπονητή.

Άλλωστε, οι ευθύνες για τα “αγκάθια” στο ρόστερ, δεν μπορεί να ανήκουν αποκλειστικά στον Πορτογάλο. Φτάνει η ενότητα και η συσπείρωση να απλωθούν σε όλες τις βαθμίδες του ζωντανού οργανισμού που λέγεται Παναθηναϊκός, διότι είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη, ώστε να ξεπεραστούν τα εμπόδια που όρθωσε το κάκιστο ξεκίνημα...

comments powered by Disqus
Ακολούθησε τα Πράσινα Νέα
Πρότεινε τα Πράσινα Νέα μέσω του Google
Τα πιο δημοφιλή άρθρα στο Facebook