Μία απόφαση με ρίσκο κόντρα στον σχεδιασμό

Το ΟΑΚΑ είναι με διαφορά το ομορφότερο στάδιο της Ελλάδας και ως εικόνα και ως παροχές, αλλά δεν βρήκε ποτέ θέση στην καρδιά της παναθηναϊκής οικογένειας.


Ηχούν ακόμη στ' αυτιά, από τα πρώτα μου κιόλας βήματα στα δημοσιογραφικά γραφεία, οι μουρμούρες των φίλων του Τριφυλλιού για το “κρύο” και αφιλόξενο στάδιο του Αμαρουσίου και μιλάμε για εποχές που η προσέλευση κάλυπτε το 70% της χωρητικότητάς του, ακόμη και σε παιχνίδια ελάχιστης εμπορικής δυναμικής.

Και είναι λογικό. Δεν είναι γήπεδο. Είναι στάδιο, με κουλουάρ και τάφρο και εξέδρες ξαπλωμένες σχεδόν στον περιβάλλοντα χώρο. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να το νιώσει ο αντίπαλος ως “καυτή” έδρα, ακόμη κι αν οι θεατές πλησιάζουν και ξεπερνούν τους 30.000. Και δεν είναι θέμα ακουστικής ή συμμετοχής, αλλά καθαρά απόστασης.

Μία απόσταση που κουράζει τον θεατή και παράλληλα αποφορτίζει και ξεκουράζει τον αντίπαλο. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι το ίδιο ένιωθαν και αρκετοί από τους παίκτες του Παναθηναϊκού όλα αυτά τα χρόνια. Παίκτες που δεν ανήκουν στα αγαπημένα παιδιά της εξέδρας και αν θέλουμε ντε και καλά να τους κατηγοριοποιήσουμε, ανήκουν μάλλον στα αποπαίδια.

Ανέκαθεν το ποδοσφαιρικό τμήμα αντιμετώπιζε με ανάμεικτα συναισθήματα την επιστροφή στην ιστορική έδρα της Λεωφόρου. Από τη μία ήξεραν ότι ο αντίπαλος θα νιώσει την καυτή ανάσα των θεατών, από την άλλη γνώριζαν επίσης ότι θα την... πληρώσει και ο δικός τους σβέρκος.

Θυμάμαι σαν τώρα εκείνο το φιλικό που ντεμπουτάρισε στο “Απόστολος Νικολαΐδης”, με την πράσινη φανέλα ο Επαλέ. Στο πρώτο αράουτ που κέρδισε, έσκυψε για να πάρει και να επαναφέρει γρήγορα τη μπάλα. Μαζί του όμως έσκυψε κι ένας “παραλίας” από τη θύρα 10, σχεδόν κρεμάστηκε από το κάγκελο σαν τσαμπί σταφύλια.

Με στεντόρεια και χρωματισμένη φωνή του φώναξε: “Ρε συ Επαλέ, μήπως έχεις το τελευταίο CD του Σφακιανάκη;” και αμέσως γύρισε με καμάρι προς την εξέδρα, έτοιμος να αποθεωθεί για την ατάκα της δεκαετίας! Η ανταπόκριση δεν ήταν πολύ ικανοποιητική, αλλά τον βοήθησε να επιστρέψει χαμογελαστός στη θέση του.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν ήταν το χειρότερο. Τα “ωωωω”, “ουουου” και άλλα μακρόσυρτα επιφωνήματα δυσφορίας που συνόδευαν κάθε αποτυχημένη προσπάθεια και συνοδεύονταν και από διάφορους χαρακτηρισμούς, χτυπούσαν τα μηλίγγια του αποδέκτη και αν μάλιστα επαναλαμβάνονταν πριν ακόμη αποτύχει, τον οδηγούσαν εκ τους ασφαλούς στην αποτυχία.

Και δεν φαντάζομαι να περιμένει κανείς ότι ο Βύντρα, ο Σπυρόπουλος ακόμη κι ο Τοτσέ πέταξαν την σκούφια τους από χαρά, στο ενδεχόμενο επιστροφής στη “Λεωφόρο”. “Καλά θα περάσουμε” που έλεγε και η γνωστή τηλεφωνική φάρσα...

Αμέτρητες οι συζητήσεις περί “Λεωφόρου”, κάτι σαν τις κούπες του μπασκετικού Παναθηναϊκού. Και σε αντιδιαστολή πάντα με το Ολυμπιακό Στάδιο. Είναι λογικό να νιώθει ο φίλος του Παναθηναϊκού σαν δεύτερο σπίτι του το ιστορικό “κλουβί”. Είναι πιο ποδοσφαιρικό και ως εμπειρία δεν περιορίζεται πλέον στις μεγαλύτερες γενιές, αφού οι αλλεπάλληλες επιστροφές πρόσφεραν πλούσιες παραστάσεις και στους κατά πολύ νεότερους.

Ατέρμονη η κουβέντα περί της ορθότητας μιας τέτοιας επιλογής, δεκάδες τα συν και τα πλην που ενισχύουν και τις δύο απόψεις. Το γεγονός όμως ότι ένας άνθρωπος που οραματίζεται τον Παναθηναϊκό και έχει στηρίξει την επιτυχία του εγχειρήματός του σε 50-60 χιλιάδες μέλη και τουλάχιστον τα μισά εισιτήρια διαρκείας, υποχρεώνεται να εξετάσει με κάθε σοβαρότητα την επιστροφή, λέει πάρα πολλά.

Είναι εύκολο να αποδώσεις (και να εγκλωβίσεις) την μεταστροφή, στην αποτυχία να επιτευχθούν οι αριθμητικοί στόχοι με το... καλημέρα της νέας προσπάθειας. Δέκα χιλιάδες τα διαρκείας, δεκαέξι χιλιάδες η χωρητικότητα της “Λεωφόρου”, μια χαρά είναι κι έτσι. Κοστίζει βέβαια η επιστροφή, αλλά γλυτώνεις από το νοίκι του ΟΑΚΑ.

Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι δεν είναι έτσι. Ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο έτσι. Στο μυαλό του Γιάννη Αλαφούζου, η “Λεωφόρος” δεν είναι απλά το γήπεδο που προσαρμόζεται στα δεδομένα της εποχής. Είναι πάνω απ' όλα το γήπεδο που ενσαρκώνει το δόγμα “αφού δεν με σέβεσαι, θα μάθεις να με φοβάσαι”.

Και κάπου εδώ ελλοχεύουν τεράστιοι κίνδυνοι. Γιατί αν ο Παναθηναϊκός απέτυχε μια φορά να κρατήσει τους ποδοσφαιριστές του ανεπηρέαστους από την επικοινωνιακή καταιγίδα εναντίον των ποδηγετούμενων κέντρων αποφάσεων (βλ. Κατσουράνης), θα είναι διπλά δυσκολότερο να ελέγξει την πράσινη λάβα στο “κλουβί”.

Εκεί που, πόσο νομίζεις ότι απέχει το κάθε αντικείμενο από τον υποψήφιο αποδέκτη; Ούτε μια ροχάλα δρόμο...

comments powered by Disqus
Ακολούθησε τα Πράσινα Νέα
Πρότεινε τα Πράσινα Νέα μέσω του Google