Θεμέλια για το παρόν και τώρα ονειρεύεται

Ήμουν Γιάννενα και επέστρεψα γι' αυτό το παιχνίδι. Δεν ξέρω πόσες εγγραφές έκανε η Παναθηναϊκή Συμμαχία και πόσοι φορούν από χθες τη  νέα φανέλα με το τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς. Αυτό που ξέρω, είναι ότι δεν βλαστήμησα την ώρα και τη στιγμή που κατηφόρισα και επιστρέφω πλήρης παραστάσεων στη μητέρα πατρίδα.

Δεν περίμενα κάτι καλύτερο δεδομένων των συνθηκών. Αντίθετα μπήκα στο Ολυμπιακό Στάδιο, με νωπές τις αναμνήσεις φίλων, να παίζουν 2 ημίχρονο Χ τελικό και 2 ημίχρονο 1 τελικό. Τον Παναθηναϊκό να περάσει, αλλά και την απόδοση αυγατισμένη.

Τελικά είδα Χ ημίχρονο και ξεκούραστο 1 τελικό (καλή απόδοση, δεν λέω...), με τον Παναθηναϊκό να μην δικαιώνει για μία ακόμη φορά τις προσδοκίες των απανταχού τζογαδόρων. Δεν τους κατηγορώ που σκέφτονται ότι “δεν μπορεί, θα βρεθεί μια Κέρκυρα και για τον Παναθηναϊκό” και τους συμπονώ που ακόμη δεν βρέθηκε.

Η αλήθεια είναι ότι από την πρώτη στιγμή ξεκαθάρισα, ότι η Μάδεργουελ δεν ήταν η ομάδα που μπορούσε να στερήσει αυτή την πρόκριση από τον Παναθηναϊκό. Από την άλλη όμως οφείλω να παραδεχθώ, ότι δεν περίμενα και αυτό το συγκρότημα που μετά το 0-2 της Σκοτίας, θα έπαιζε με 10 παίκτες πίσω από τη σέντρα, για να γλυτώσει τα χειρότερα.

Ένας φίλος με τον οποίο κάναμε το ίδιο ταξίδι (βέβαια αυτός οδηγούσε κιόλας), τσαντίστηκε με τον Παναθηναϊκό του πρώτου ημιχρόνου και υποστήριξε ότι οι παίκτες του θα έπρεπε να κάνουν δηλώσεις μόνο στον Γρηγόρη Μπάκα του STAR και του στιλ “χθες πήγαμε ΟΑΚΑ και περάσαμε καταπληκτικά, ΜΑ-ΡΟΥ-ΣΙ, ΜΑ-ΡΟΥ-ΣΙ”, θέλοντας να αναδείξει μία εκδρομική διάθεση στη διάρκεια του πρώτου μέρους αλλά δεν συμφωνώ.

Δεν καταλαβαίνω γιατί έχοντας αυτή την ομάδα απέναντί σου, θα πρέπει να δώσεις το δικαίωμα για ένα γκολ από το... πουθενά που θα σε έβαζε σε τρελές περιπέτειες, αντί να σιγουρέψεις το ματσάκι που ισοδυναμεί με 28.500 εγγραφές των 175 ευρώ (την υπολογίζω την πρόκριση, στα 5 εκατομμύρια κέρδος – για ομίλους τους Europa League).

Όταν ο Λάζαρος έκανε το 1-0, με την απευθείας εκτέλεση φάουλ, όλα άλλαξαν και είδαμε επιθέσεις με φιλοδοξίες, ακόμη και από τους Σκοτσέζους. Τότε όμως ήταν πια αργά, γιατί μεταξύ δύο ομάδων που αγωνίζονται ανοικτά, η διαφορά ποιότητας θα βασιλέψει θες, δε θες.

Και γι' αυτούς που είδαν το δεύτερο γκολ από τον Μαυρία και είπαν με δόση υπερβολής ότι πληρώσαμε εισιτήριο για να είμαστε στο ίδιο έργο θεατές (πρώτο γκολ ο Λάζαρος από στημένο και δεύτερο ο Μαυρίας στην κόντρα, όπως και στην Σκοτία), φρόντισε ο Σισοκό. Και τους αποζημίωσε και τους... έβαλε στην πρίζα για το επόμενο.

Ξέρω ότι στη διάρκεια του πρώτου σαρανταπενταλέπτου, οι τελικές πάσες είχαν μοναδικό αποδέκτη τον Γιουσέιν Μπολτ και έφυγαν αναξιοποίητες. Γι αυτό όμως φωνάζαμε γι αυτή την πρόκριση, ώστε να υπάρχει η πολυτέλεια (όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα) για την απόκτηση του Κουίνσι.

Είδα με τα ματάκια μου, ότι απέναντι σε μία ομάδα που αγωνίστηκε όπως ακριβώς τα 13/16 της Superleague, η παρουσία ενός επιτελικού μέσου είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ. ΚΑΙ αυτή, η συγκεκριμένη πρόκριση την έκανε εφικτή και εναπόκειται στον Ζεσουάλδο Φερέιρα να την κάνει πραγματικότητα, με το γνωστό επιτυχημένο και προσοδοφόρο κλάσμα κόστους και προσφοράς.

Δεν ήταν κακός ο Παναθηναϊκός για την εποχή. Δεν ήταν καν μέτριος. Ήταν πραγματιστής, όπως ακριβώς επιβάλλουν οι καιροί. Ξέρω ότι μπορεί να μην ήταν ο Παναθηναϊκός που ονειρεύονται κάποιοι. Αλλά για να έχεις μέλλον και να κάνεις όνειρα, θα πρέπει πρώτα να έχεις παρόν. Και ο Παναθηναϊκός χτίζει το παρόν του, για να έχει την πολυτέλεια να ονειρεύεται.

Μετά την Παρασκευή θα πούμε περισσότερα...