Τα ευρωπαϊκά χαμόγελα και το μικρό καλάθι

Αγωνιστικά και μη. Στο πρώτο σοβαρό τεστ του συνόλου του Φερέϊρα,  αξίζει να σταθεί κανείς σε κάποιες λεπτομέρειες που ξεχώρισαν...

Αντικειμενικά είναι πολύ νωρίς να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα γα το που βαδίζει αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός.  Γιατί απλά βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο. Διοικητικά ναι, άρχισε το συμμάζεμα. Στο αγωνιστικό κομμάτι όμως, το νοικοκύρεμα του Φερέϊρα είναι εν εξελίξει... Μπορεί, λοιπόν, κανείς να εκτεθεί (και μάλιστα ανεπανόρθωτα ) αν χαρακτηρίσει -  ως σαν άλλος φωστήρας  - τον Παναθηναϊκό σαν οδοστρωτήρα. Η πάλι, τον θεωρήσει ομάδα μέτρια,  για λίγα πράγματα.

Για να τα βάλουμε όλα στη θέση τους...   Μετά από 2.5 περίπου χρόνια και την τεράστια νίκη με την Ρόμα ένιωσαν οι φίλοι της ομάδας την χαρά μιας εκτός έδρας επικράτησης. Που συνοδεύτηκε μάλιστα με καλή εμφάνιση! Όπως είπε και ο “Μπουμ” αυτό από μόνο του είναι καλός οιωνός. Σημαίνει αντικειμενικά πολλά αλλά και τίποτα...

Αντικειμενικά μιλάμε για σύλλογο με τεράστιο ειδικό βάρος . Πριν από περίπου δυο μήνες έφτασε ένα βήμα από το γκρεμό ενώ ακόμη παλεύει για οικονομική εξυγίανση Χτίζεται βήμα βήμα. Από την καταστροφή έφτασε να  φλερτάρει σήμερα  με μεγαλύτερες πιθανότητες, για την είσοδο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και να γεννά προσδοκίες. Στοπ! Ως εκεί...  Χαμηλοί τόνοι και σκληρή δουλειά χωρίς λόγια είναι το μόνο που αρμόζει στον Παναθηναϊκό. Ωστόσο καλοπροαίρετη κριτική μπορεί να γίνει.

Για όποιον είχε την τύχη να βρεθεί στο 29ο διπλό του τριφυλλιού στην Ευρώπη , στο Φιρ Παρκ,  θα παρατηρούσε πως η ομάδα περνούσε μια διτή εικόνα. Από την μία στο πράσινο ρόστερ έχουν συνειδητοποιήσει πως ήρθε η ώρα να σηκώσουν (και) οι παίκτες το ειδικό βάρος του Παναθηναϊκού. Οι ίδιοι παίκτες στους οποίους μπολιάστηκε το ό,τι θα καθορίζουν το μέλλον της ομάδας αλλά και το δικό τους σε ό,τι αφορά στα οικονομικά δεδομένα.

Γενικά οι πράσινοι σε ομαδικό επίπεδο έβγαλαν μεστή εικόνα στο χλοοτάπητα. Δεν είναι η νίκη αυτή καθαυτή. Είναι η εικόνα αισιοδοξίας και υγείας που πέρασε το φιλοσοφημένο παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Γεμάτο ποδόσφαιρο, με δουλεμένο τακτικό κομμάτι σε άμυνα και επίθεση. Με προσανατολισμό και αυτοσυγκέντρωση. Ένα γεμάτο ματς με κατώτερο αντίπαλο που αντιμετωπίστηκε σαν ίσος.  Και αυτό καταδεικνύει την ωριμότητα του τριφυλλιού εφέτος.

Κι όλα αυτά ενώ υπάρχει πολύς χρόνος μπροστά για να γίνει πολύ καλύτερος. Αυτό δεν σημαίνει αυτόματα πως έγινε ομαδάρα επειδή νίκησε μια σκωτσέζικη ομάδα που έχει τόσες συμμετοχές στην Ευρώπη όσες ο Παναθηναϊκός σε μια διοργάνωση ευρωπαϊκών Κυπέλλων. Άπαντες κρατούν μικρό καλάθι και τονίζουν “ήμαστε νέα ομάδα ας κρατήσουμε χαμηλούς τόνους και ας δουλέψουμε σκληρά”.

Από την άλλη υπήρχε το άγχος και η ανασφάλεια σε κάποιες κινήσεις στο χόρτο. Απόρροια του χρονικού σημείου που βρισκόμαστε στην προετοιμασία, την έλλειψη “δεσίματος” παλιών και νέων. Την αναγκαία προσαρμογής του νέου αίματος και ενσωμάτωση του στο τρόπο παιχνιδιού του Φερέϊρα. Γενικότερα το άγχος για πρόκριση.

Η πίεση υπήρχε, την διαισθανόσουν στην ατμόσφαιρα. Με τη διαφορά πως αυτή η πίεση “δαμάστηκε”, λειτούργησε υπέρ της απόδοσης του συνόλου και όχι ανασταλτικά. Έργο Φερέιρα. Των πιο έμπειρων παικτών που μεταλαμπάδευσαν ηρεμία. Ακόμη και αφανών ηρώων από το παναθηναϊκό επιτελείο που τα τελευταία 24ωρα έκαναν φροντιστήριο στους νεαρότερους σε ηλικία και τα νεότερα μεταγραφικά αποκτήματα για την κρισιμότητα του ματς σε ότι έχει να κάνει με το πρεστίζ και τα οικονομικά δεδομένα που διαμορφώνει το αποτέλεσμα του.

Το 4-2-3-1 του πάει. Ειδικότερα δε όταν αυξηθούν οι επιλογές Φερέϊρα με το πέρας κάποιων τραυματισμών η απουσιών.  Δείχνει πως έχει μονάδες να το εφαρμόσει. Βέβαια το που είναι το ταβάνι κανείς δεν το γνωρίζει. Ούτε και οι παίκτες αυτή την ώρα. Κρατούν απλά την μπάλα κάτω και δουλεύουν. Όμως η προδιάθεση να γίνουν όλοι ένα είναι εμφανής.

Από τους ποδοσφαιριστές με την απόδοση τους και το σεβασμό στο Φερέϊρα που τον συμβολεύονταν στη διάρκεια του ματς. Το πάγκο που πανηγύρισε σαν ένα τα γκολ και ζούσε το ματς λεπτό προς λεπτό έντονα. Τη διοίκηση που είναι οικονομικά και με παρουσία κοντά στην ομάδα.

Το τεχνικό επιτελείο που καταστρώνει σοβαρά σχέδια πάντα και τους διοικούντες που κάνουν προσεκτικά βήματα στη διαχείριση κρίσης. Μέχρι τον κόσμο που στηρίζει με τα διαρκείας σε πολύ δύσκολους καιρούς. Όλοι μαζί μπορούνε...

Ατομικά τώρα,  ξεχώρισα τη σοβαρότητα του Βελάσκες. Καλός στο πρώτο ημίχρονο έπεσε στην επανάληψη. Έχασε σε 4-5 περιπτώσεις τον βαρύ Χίγκτον, όμως είχε αρκετά σωστές κινήσεις στο γήπεδο και έδειξε πως χρειάζεται χρόνο να δέσει με τον Μπουμσόνγκ.  Ήταν ένα σκαλί πιο πίσω από τον Γάλλο. Εκπέμπει όμως στο γήπεδο αγωνιστική προσωπικότητα.

Ο Μπουμ έβγαλε την εμπειρία του στο χλοοτάπητα συμμετείχε στο γκολ, έσωσε την εστία του δυο φορές από βέβαιη παραβίαση και ήταν ο πιο συνειδητοποιημένος παίκτης για το τι σημαίνει αυτό το ματς για το τριφύλλι οικονομικά και αγωνιστικά. Από κοντά και ο κάπτεν Βύντρα που σε πολλές περιπτώσεις βγήκε μπροστά και βοήθησε και επιθετικά και ανασταλτικά.

Για τον Σισοκό τι να πει κανείς. Έκλεψε την παράσταση και τις εντυπώσεις και ας μην σκόραρε. Αιτία η εξαιρετική του τεχνική κατάρτιση, η ταχύτητα του και ποδοσφαιρική ευφυΐα στο χλοοτάπητα που τον καθιστά ως έναν εξαιρετικό πλεϊμεκερ στην επιθετική ανάπτυξη.

Δεν μπορώ να ξεχάσω και τα ντουμπλαρίσματα του στον Σπυρόπουλο αμυντικά σε ουκ ολίγες περιπτώσεις. Έδειξε σαν να είναι χρόνια στην ομάδα ενώ έχει πολλά περιθώρια εξέλιξης

Τον Φορναρόλι δεν τον κρίνω, αγωνίστηκε ελάχιστα. Ο Χριστοδουλόπουλος αρχίζει και αποκτά στο γήπεδο το ρόλο του ηγέτη πρέπει όμως να είναι πιο αλτρουϊστης. Να μην κρατάει την μπάλα περισσότερο από ότι πρέπει και να κυνηγάει το κάτι παραπάνω μπλοκάροντας την ανάπτυξη. Ήταν πάντως καλός και κάνει το επιθετικό παιχνίδι του τριφυλλιού μη προβλέψιμο.  Πέρσι ξεκίνησε με τραυματισμό εφέτος η χρονιά του ανήκει.

Ο Τοτσέ δείχνει ένα κλικ παραπάνω από πέρυσι όταν έχασε την προετοιμασία. Ο Καρνέζης εμπνέει ασφάλεια γενικότερα, ενώ ο Ζέκα είναι σταθερή αξία , περιμένουν περισσότερα φέτος οι πράσινοι. Αυτός που αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα είναι ο Μαυρίας. καταπληκτικό ξεκίνημα φθάνοντας στον τελικό με την εθνική ομάδα νέων και εξαιρετικό τελείωμα στην πρώτη του επαφή. Αυτό που δείχνει ποδοσφαιρική παιδεία όμως δεν είναι το γκολ. Η κίνηση που κάνει στην πλάτη της άμυνας διαβάζοντας τον κενό χώρο. Έρχεται με αυτοπεποίθηση να διεκδικήσει θέση και θα πάρει πιο πολύ χρόνο.

Μετά από κάθε μπόρα ακολουθεί η ηλιοφάνεια. Σαν αυτή που θα έρθει στον Παναθηναϊκό αν συνεχίσει να κινείται “προσγειωμένα” στις σωστές ράγες. Ο Παναθηναϊκός έδωσε αχτίδες φωτός σε όσους τον αγαπούν πραγματικά και γουστάρουν το ποδόσφαιρο.

Το ταξίδι του τριφυλλιού  μόλις άρχισε. Θα είναι μακρύ και δύσκολο. Αξίζει, πάντως τον κόπο νομίζω να στηρίξει κανείς αυτή την προσπάθεια...