Το “εγώ” και το “εμείς”
Σε μία ομάδα το ζητούμενο είναι να είναι ομάδα. Να καταστέλλει τα “εγώ” που την αποτελούν και να αναδεικνύει στη θέση τους το “εμείς” που θα τη βοηθήσει να ξεχωρίσει. Δεν είναι εύκολο, δεν είναι και αδύνατο. Το αποτέλεσμα όμως αποζημιώνει και με το παραπάνω.
Αυτό όμως ισχύει εντός των τελικών αγωνιστικών γραμμών. Εκτός, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Ο περιβάλλων “χώρος”, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, στηρίζονται (και εξαρτώνται) πολύ περισσότερο στο “εγώ” απ' ότι στο “εμείς”. Γιατί χωρίς το σύνολο των “εγώ”, το “εμείς” απομένει φτωχότερο και ορφανό.
Δείτε τον Παναθηναϊκό. Στην προσπάθεια που καταβάλλεται για τη σωτηρία του συλλόγου από την καταστροφή που τον οδηγούσε το μετοχικό ορφάνεμα, δεν περισσεύει κανείς. Δεν ξέρω αν έχουν ή θα έπρεπε να έχουν την ίδια βαρύτητα λόγου, αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν περισσεύουν ούτε οι χιλιάδες ευρώ που θα διαθέσει ένα παχυλό πορτοφόλι, ούτε όμως και το εικοσάρικο του ηλεκτρονικού μέλους από κάποιον που δυσκολεύεται να φέρει βόλτα τη νέα του καθημερινότητα.
Το στοίχημα της νέας παναθηναϊκής εποχής εστιάζεται ακριβώς εδώ. Τι θα συμβεί αν ο καθένας κάνει αυτό που θέλει και μπορεί να κάνει. Από μόνος του. Πρώτος. Χωρίς να περιμένει την ανταπόκριση του Χ μετόχου. Χωρίς να μετράει καθημερινά τις εγγραφές μελών και τις αγορές των διαρκείας. Αδιαφορώντας για το τι κάνουν οι άλλοι για την αγαπημένη του ομάδα, αλλά κάνοντας αυτό που εκείνος θεωρεί σωστό.
Δεν είναι εύκολες οι εποχές, ούτε κοινές οι ημερομηνίες που ο καθένας θα μπορέσει να ξεκλέψει κάτι από το ήδη τραυματισμένο μηνιαίο του εισόδημα για να προσφέρει στην καψούρα του. Μην περιμένετε λοιπόν ουρές έξω από τα γραφεία της Συμμαχίας ή τα εκδοτήρια των καρτών διαρκείας, επειδή μεταβιβάστηκαν οι μετοχές Βαρδινογιάννη.
Το έργο της “Παναθηναϊκής Συμμαχίας” δεν είναι κούρσα της μιας ανάσας. Είναι αγώνας μεγάλων αποστάσεων και θα κριθεί σε βάθος χρόνου, έχοντας φυσικά κατά καιρούς προαγωγικές εξετάσεις για τους στόχους που έχει θέσει. Θα είναι μια διαρκής διαδικασία, μακριά από εποχικές συναισθηματικές εκρήξεις, ανεξάρτητη από αγωνιστικές επιτυχίες ή αποτυχίες. Ή μάλλον πιο σωστά, πρέπει να είναι τέτοια.
Διαφορετικά θα ακολουθήσει τις εκφυλιστικές τάσεις προηγουμένων, που ξεκίνησαν με την αθρόα εγγραφή χιλιάδων μελών και εξελίχθηκε σε αναζητήσεις μέσω του Ερυθρού Σταυρού για την ανανέωση της συνδρομής τους...
