Περί επιθετικής άμυνας

Ιδιαίτερα για ομάδες που έχουν πρώιμες επίσημες αγωνιστικές υποχρεώσεις μέσα στο καλοκαίρι, δεν είναι και το καλύτερο να προέρχονται από σερί φιλικών ηττών, έστω κι αν οι εντυπώσεις ήταν καλές.

Αυτά βέβαια έχουν σημασία σε πιο προχωρημένη φάση της προετοιμασίας και όχι στο χθεσινό -μια χαρά- ξεμούδιασμα των πρασίνων κόντρα στην Μπραουνβάιγκ, με ποδοσφαιριστές που μετρούν μόλις λίγα 24ωρα μαζί και χωρίς ποδοσφαιριστές όπως οι Μπουμσόνγκ, Πίντο, Κατσουράνης, Σο, αλλά και τον φορ (Φορναρόλι;) ή τις εκκρεμότητες με τους Καραγκούνη, Κουίνσι, που ακόμη κι αν δεν παραμείνουν στο δυναμικό, θα αντικατασταθούν.

Λίγα είναι τα πράγματα που αναδείχθηκαν από την ισόπαλη αναμέτρηση, αλλά θετικά. Αυτό όμως στο οποίο αξίζει να εστιάσουμε, είναι η τάση (γιατί ακόμη περί τάσης μπορούμε μόνο να μιλάμε- για επιθετική άμυνα που επέδειξαν οι παίκτες του Φερέιρα στο μεγαλύτερο μέρος του ενενηνταλέπτου.

Ο Παναθηναϊκός ήταν παραδοσιακά ομάδα που μάρκαρε περισσότερο χώρο και λιγότερο παίκτες. Ήταν κάτι που προέκυπτε και ως ομαδική φιλοσοφία, αλλά και ως ατομικά χαρακτηριστικά. Είναι πολύ ενδεικτικό το γεγονός ότι και στους νταμπλούχους της πολυμετοχικότητας, δύο ήταν μόνο οι παίκτες που έβγαιναν πάνω στον κάτοχο της μπάλας κι αυτοί στα πλάνα του Χενκ Τεν Κάτε δύσκολα συνυπήρχαν: ο Ζιλμπέρτο Σίλβα και ο Σιμάο.

Θυμάμαι όταν συζήτησα με τον Ολλανδό την στατιστική αλήθεια, που ήθελε τον Παναθηναϊκό περισσότερο ευάλωτο και με ανεπιτυχή αποτελέσματα, χωρίς τον Βραζιλιάνο σούπερ σταρ.

Η απάντησή του ήταν διδακτική όσο και αφοπλιστική: “αν προσέξεις τις κινήσεις μας όταν χάνεται η κατοχή της μπάλας, θα βρεις την εξήγηση. Ο Ζιλμπέρτο είναι ο μοναδικός που τρέχει αμέσως πάνω στον παίκτη που την κέρδισε,  φρενάροντας με κάθε τρόπο την εκδήλωση αντεπίθεσης. Όταν δεν συμβαίνει αυτό, ο αντίπαλος βγαίνει στην κόντρα με πολύ καλύτερες προϋποθέσεις”.

Ο Βραζιλιάνος βέβαια είχε την παιδεία και συνάμα την εμπειρία, βγαίνοντας πάνω στον αντίπαλο, με κατάλληλες τοποθετήσεις του σώματός του να περιορίζει αισθητά τις επιλογές και να τον υποχρεώνει τις περισσότερες φορές να τη γυρίσει πίσω. Όταν δεν τα κατάφερνε, με επιθετικό (επαγγελματικό) φάουλ φρόντιζε να σταματήσει τη φάση.

Στον χθεσινό Παναθηναϊκό, είδαμε την πλειονότητα των παικτών του άξονα να βγαίνουν σε προσωπικές μονομαχίες στη διεκδίκηση της μπάλας και αυτός ήταν ο τομέας στον οποίο ξεχώρισε και ο νεαρός Λαγός. Θα πρέπει βέβαια να δούμε και να ξαναδούμε παιχνίδια του, γιατί ενδέχεται να μας ξεγελά η κάψα του νεοεισερχόμενου, ωστόσο η πρώτη εικόνα ήταν ενισχυτική των θετικών σχολίων για τις ανασταλτικές του ικανότητες.

Ο τρόπος δε, με τον οποίο εξαντλούσε τις επιλογές του ως κάτοχος της μπάλας, αντί απλώς βιαστικά να την ξεφορτωθεί, προϊδεάζει για ένα ολοκληρωμένο μείγμα μέσου, στο οποίο οφείλουμε να εστιάσουμε.

Το βέβαιο είναι ότι εφ' όσον ο Παναθηναϊκός πετύχει να αυξήσει την ταχύτητά του ως ομάδα, ως δυναμικό και τη συνδυάσει με επιθετική άμυνα σε μεγάλα διαστήματα των αγώνων του, υπάρχουν καλές πιθανότητες να ξαναδούμε την ομάδα του πρώτου μισού του περσινού πρωταθλήματος και μάλιστα λιγότερο εξαρτώμενη από τις ατομικές ικανότητες (βλέπε Λέτο).

Για να δούμε...