Ο Ζοτς είχε αποφασίσει

Θα ήθελα πάρα πολύ να μην είχε επιβεβαιωθεί γραμμή από όσα έγραφα μετά το πρώτο ραντεβού διοίκησης και Ομπράντοβιτς. Θα ήθελα πάρα πολύ να ήταν η σημερινή ανακοίνωση μία καλοστημένη (και αρκετά κακόγουστη) φάρσα. Η πίκρα για την απώλεια του Ζοτς δεν συγκρίνεται ούτε με την πίκρα για την απώλεια του Ευρωπαϊκού, ούτε με την απώλεια του πρωταθλήματος.

Αλλά ξέρετε κάτι, δεν ταιριάζει στον μπασκετικό Παναθηναϊκό τόση γκρίνια, τόση μεμψιμοιρία, τόση απογοήτευση. Παναθηναϊκός όλα αυτά τα χρόνια της ακμής ήταν σίγουρα και ο Ομπράντοβιτς και κανείς ποτέ μάλλον δεν θα συγκριθεί μαζί του. Αλλά δεν μπορώ να μείνω στα δάκρυα της λύπης και να μην περιμένω να δω τις επόμενες κινήσεις.

Πριν όμως από την επόμενη μέρα, ας μείνουμε λίγο στην σημερινή. Γιατί ξέρω ότι έχετε πολλές και δικαιολογημένες απορίες. Απορίες που μπορεί να μας λύσει μόνο ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, με αυτό το "εν οίκω μη εν δήμω" να μην συνάδει με το "Ο Παναθηναϊκός και εσείς είστε η οικογένεια μου", που είχε πει μετά τον πέμπτο τελικό στο ΣΕΦ.

Έχουμε δικαίωμα να μάθουμε και αργά ή γρήγορα θα πρέπει να μας πει. Φταίει το μπάτζετ; Φταίει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος; Φταίει κάτι άλλο; Να μάθουμε όχι από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, αλλά γιατί τον αγαπήσαμε όσο αγαπάμε τον Παναθηναϊκό μας.

Μέχρι τώρα, κάνοντας ένα κολάζ από τις δηλώσεις του καταλήγουμε στο ότι το μπάτζετ ήταν ένας πολύ σημαντικός λόγος, αλλά δεν ήταν ο μόνος. Η λέξη σεβασμός που είπε παραπέμπει αλλού και έχει την πηγή της από μία σειρά γεγονότων που ξεκινά ακόμα και δύο χρόνια νωρίτερα.

Το πρώτο συννεφάκι ανάμεσα σε Ζοτς και διοίκηση ήρθε το καλοκαίρι του '10. Τότε που ήταν να ανανεώσει και όλοι περίμεναν την συνάντηση Θανάση-Ομπράντοβιτς. Μία συνάντηση που η ιστορία έγραψε ότι δεν είχε βγάλει αποτέλεσμα. Όμως ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, είχε άλλη άποψη. Έτσι στην φιέστα που ακολούθησε πήρε το μικρόφωνο και ανακοίνωσε την επέκταση της συνεργασίας τους, χωρίς όμως να έχουν συμφωνήσει ακόμα... Η πίεση του κόσμου σε ένα γεμάτο ΟΑΚΑ, αλλά και οι μικρές τότε διαφορές, δεν ήταν ικανές για να χαλάσουν την δουλειά... Έστω και αν ο Σάρας έλεγε στα αποδυτήρια ότι οι παίκτες δεν ξέρουν τίποτα και το ίδιο έλεγε και ο Ζοτς...

Το μεγαλύτερο φάουλ από πλευράς διοίκησης έγινε φέτος. Παρακολουθώ πολύ στενά το ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού και θυμάμαι τουλάχιστον πέντε φορές ο Ζοτς σε συνέντευξη Τύπου να λέει στο περίπου "δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει". Και να αναφέρεται φυσικά στο ότι το καλοκαίρι η διοίκηση είχε προετοιμαστεί για μία μεγάλη έξοδο, σκεφτόμενος κανείς ότι 13 συμβόλαια παικτών... λήγουν!

Αυτή η αβεβαιότητα, οι ειδήσεις περί Ρώσων, παραμονής, εξόδου, αλλαγής σχήματος και όλων των σχετικών εξόργισε τον Ζοτς. Και τον νευρίασε γιατί ότι μάθαινε, το μάθαινε από τις εφημερίδες και όχι από τα ίδια τα στόματα των διοικούντων.

Το πιστεύετε ή όχι, τη μοναδική είδηση που έμαθε πρώτος από την διοίκηση είναι ότι... αναλαμβάνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, με πρόεδρο τον Φραγκίσκο Αλβέρτη! Όλα τα άλλα του τα έλεγαν τρίτοι και τέταρτοι. Η σχέση ανάμεσα σε διοίκηση και Ζοτς είχε κλονιστεί.

Ο Ομπράντοβιτς δεν τελείωσε ουσιαστικά τον Ιούνιο... Αλλά μετά τον τέταρτο τελικό, όταν μάλλον παρερμηνεύτηκε η δήλωση του ότι "Είμαι 13 χρόνια, είναι δυνατόν να μιλάμε τώρα για το αν θα μείνω ή όχι". Τότε που δεν εννοούσε ότι είναι λάθος μετά από ένα τελικό να μιλάμε... αλλά ότι είναι ακατανόητο να μιλάμε τώρα μετά από 13 χρόνια τέτοιας σχέσης και να μην έχουμε ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα από πολύ νωρίτερα.

Στη συνέχεια έκανε και ο Ζοτς λάθη... Οι δηλώσεις του στον κόσμο, τόσο στο ξενοδοχείο όσο και στο αεροδρόμιο ήταν λάθος... Είχε πει πολλές φορές ότι θα φύγει. Το είχε ήδη αποφασίσει και ο σεβασμός που είπε, τονίστηκε σε λάθος στιγμή, γιατί δεν εννοούσε κάτι που έγινε τις μέρες των διαπραγματεύσεων αλλά πολύ νωρίτερα.

Το μεγαλύτερο λάθος του είναι ότι δεν μας είπε τελικά τι φταίει... Να ξέρουμε. Έχει δικαίωμα σαφώς να μην μιλήσει... Ομπράντοβιτς είναι, αλλά έχουμε και εμείς δικαίωμα να ξέρουμε.

Λάθη έκανε κυρίως η διοίκηση του Παύλου και του Θανάση... Αλλά τι να τους καταλογίσεις αλήθεια; Στην τσέπη τους δεν είμαστε και συν όλοις τοις άλλοις, αυτοί έχτισαν από το υστέρημα τους όλη αυτή την αυτοκρατορία.

Λάθη έκανε και ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, που βγήκε μπροστά σε μία πολύ δύσκολη περίοδο και όσο και αν δεν φταίει αυτός που έφυγε ο Ζοτς, χρεώνεται μία πολύ μεγάλη απώλεια.

Εκτός και αν συνέβη κάτι άλλο που δεν μας λέει κανείς. Κοινές ανακοινώσεις όμως και τέτοια βελούδινα διαζύγια βγαίνουν μόνο όταν υπάρχουν καλές σχέσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές του διαζυγίου.

Τι γίνεται τώρα θα ρωτήσετε; Είναι νωρίς ακόμα... Υπάρχουν 13 εκατομμύρια για να χτιστεί ένα μπάτζετ που θα πρωταγωνιστήσει. Ο Ομπράντοβιτς έφυγε, αλλά ο Παναθηναϊκός υπάρχει ακόμα. Και πρέπει όλοι να συσπειρωθούμε γύρω του, γιατί αλλιώς θα καταλήξουμε να τραβάμε τα δεινά του... ποδοσφαίρου.

Εμπιστοσύνη στους νέους που έρχονται, στήριξη από το πρώτο λεπτό και αγάπη για αυτή την ομάδα. Μην ξεχνάμε ότι ο Ομπράντοβιτς έφυγε αλλά ο Διαμαντίδης για παράδειγμα αλλά και ακόμα κάποιοι άλλοι παίκτες που μας έχουν χαρίσει τόσα θα μείνουν... Και είναι αδικία για αυτούς να... τελειώσει το μπάσκετ για μας όσο και αν πονάμε τώρα.

Η απώλεια του Ομπράντοβιτς εξάλλου δεν κάνει φτωχότερο μόνο τον Παναθηναϊκό αλλά και όλο τον ελληνικό αθλητισμό.

ΥΓ. Μικροπολιτικές, επικοινωνιακά τρικ και κολλητηλίκια της τελευταίας στιγμής να λείπουν από τον Παναθηναϊκό. Ο Ζοτς έφυγε, αλλά όσοι θέλουν να εξασφαλίσουν φύλλα, χτυπήματα, φίλους ή followers πάνω στην πίκρα μας, θα πρέπει να βλέπουν μόνο την αποστροφή μας. Είπαμε, ο Παναθηναϊκός δεν διαλύθηκε, ούτε θα διαλυθεί όσο όλοι εμείς, είμαστε κοντά στην ομάδα. Όχι σαν πρόβατα. Με σκέψη, κριτική και μπασκετική παιδεία αλλά κυρίως αγάπη για αυτόν τον σύλλογο που μας έχει χαρίσει ανείπωτες χαρές...