Μια βραδιά ισάξια με δέκα αστέρια...

Οι σκηνές που διαδραματίστηκαν στο ξενοδοχείο μας κάνουν όλους περήφανους για δύο λόγους. Πρώτα από όλα για τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που είναι σε αυτόν τον Παναθηναϊκό και δεύτερον για τον κόσμο αυτής της ομάδας.

Όταν ακούς τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς μαζί με τον Δήμητρη Ιτούδη να λένε: "Η καρδιά μου, το σπίτι μου και η ζωή μου είναι εδώ. Θα κάνω ό,τι μπορώ, θα κάνω τα πάντα. Δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα, αλλά θα κάνω τα πάντα για να μείνω.

Πάνω απ' όλα πρέπει να μείνουν και οι παίκτες. Το σύνθημά σας  λέει: "στις δύσκολες στιγμές να είμαστε όλοι μαζί". Και το θέμα είναι να είμαστε και στο μέλλον όλοι μαζί" δεν μπορείς παρά να νιώθεις μια ρίγη συγκίνησης.

Το γιατί είναι απόλυτα φυσιολογικό. Αυτή τη στιγμή έπειτα από 13 χρόνια ο Ζοτς θα μπορούσε να δηλώνει κουρασμένος και κορεσμένος αναζητώντας τον επόμενο σταθμό της καριέρας του που θα του πρόσφερε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στον τραπεζικό του λογαριασμό. Αντίθετα, εκείνος σε μια περίοδο όπου τα πάντα, στον επαγγελματικό τομέα, μεταφράζονται με χρήματα μίλησε μέσα από την καρδιά του και έδειξε την ΑΓΑΠΗ του και τον ΣΕΒΑΣΜΟ του στον Παναθηναϊκό.

Την ίδια ώρα περισσότεροι από 500 φίλοι του Παναθηναϊκού έπειτα από μία ήττα της ομάδας τους και την απώλεια ενός τίτλου δήλωσαν ΠΑΡΩΝ. Βρέθηκαν στο ξενοδοχείο αγκάλιασαν όλους τους παίκτες και τους έδωσαν ένα μεγάλο έξτρα ΚΙΝΗΤΡΟ για την επόμενη μέρα.

Το δέσιμο αυτής της ομάδας με τον κόσμο είναι πραγματικά μοναδικό και έχει βασιστεί σε δύο πράγματα, στην εκτίμηση και τον σεβασμό. Και πως μπορεί να συμβεί διαφορετικά όταν βλέπεις παίκτες όπως ο Διαμαντίδης, ο Σάρας, ο Μπατίστ και ο Τσαρτσαρής που έχουν κερδίσει τα πάντα στην καριέρα τους να τα δίνουν όλα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Στην αντίπερα όχθη οι οπαδοί του Ολυμπιακού παρά το γεγονός ότι κατέκτησαν το Πρωτάθλημα έπειτα από 15 χρόνια είχαν το μυαλό τους σε άλλα πράγματα. Όπως το να επιτεθούν στον Διαμαντίδη και να κλέψουν κινητά...

Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά του Εξάστερου Παναθηναϊκού από τα.... λάβαρα των “nothing”. Για αυτό μετά από αυτή τη νύχτα μπορεί ο Ολυμπιακός να βγήκε κερδισμένος κατακτώντας έναν τίτλο, όμως το Τριφύλλι κέρδισε πολλά περισσότερα.

Η οικογένεια Γιαννακόπουλου με την παραμονή της στην ομάδα θα είναι η εγγυήτρια για την επόμενη ημέρα του Εξάστερου. Αν όλα πάνε καλά και παραμείνει και ο Ζοτς στην ομάδα τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Ολυμπιακός θα επανέλθει στην εποχή των παγετώνων που ζούσε εδώ και 15 χρόνια...

Υ.Γ. Είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με κάποιο άλλο άθλημα πλην αυτών του Ερασιτέχνη, αλλά δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά γιατί αυτή η ομάδα μας έχει “αναγκάσει” όλους μας να είμαστε δίπλα της στις “χαρές και στις λύπες”.

Υ.Γ. 1 Η υπερηφάνια μου αλλά και όλων μας για τον Ομπράντοβιτς, τον Ιτούδη, τον Διαμαντίδη, τον Μπατίστ, τον Σάρας και όλους αυτούς που εδώ και 15 χρόνια έχουν τιμήσει την πράσινη φανέλα δεν μπορεί να αποτυπωθεί μέσα σε λίγες λέξεις και ένα “ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ” είναι πραγματικά πολύ λίγο.

Υ.Γ. 2 Σε ότι αφορά τα νέα του Ερασιτέχνη, δυστυχώς... “μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά”...