Στα 13 το ένα δώρο

Αρχικά να διευκρινίσω ότι δεν θα ασχοληθώ σήμερα με την επόμενη μέρα του Παναθηναϊκού. Και το λέω αυτό για να προλάβω τυχών ερωτήσεις σας, για τον Ομπράντοβιτς, για τους Διαμαντίδη, Μπατίστ, Σάρας, Σάτο, Μάριτς κλπ κλπ…

Θα μιλήσουμε αρχικά μόνο για το ματς και λίγο για την φετινή σεζόν. Μία σεζόν που δεν πήγε όπως θέλει. Και όποιος πει ότι ήταν επιτυχία που ο Παναθηναϊκός έχασε στον τελικό της Α1, πήγε στο Final Four και κατέκτησε μόνο το Κύπελλο Ελλάδος, μάλλον δεν έχει ιδέα για το τι έχει καταφέρει στο παρελθόν αυτή η ομάδα.

Να ξεκινήσουμε λοιπόν από κάτι… ο Ολυμπιακός φέτος ήταν καλύτερος. Και ας φωνάζετε πολλοί. Τα έχουμε πει από τον Μάρτιο, όταν οι ερυθρόλευκοι με δύο μεταγραφές, αποκτούσαν… ξένους, ενώ την ίδια ώρα ο Παναθηναϊκός τοποθετούσε στο βάθος του πάγκου του δικούς του (Σμιθ, Μάριτς και Λόγκαν). Σε επίπεδο εμπειρίας, όλοι θα συμφωνήσουν ότι ο Παναθηναϊκός έχει το πάνω χέρι.

Και φάνηκε ξεκάθαρα αυτό στον πέμπτο τελικό. Όταν χάνεις με 16 πόντους στο 32’ και φτάνει να λες πως αν η μπάλα δεν γυρνούσε τόσο βασανιστικά στο καλάθι του Ολυμπιακού στο τρίποντο του Καλάθη στο 38’ ίσως και να είχε κερδίσει, τότε είναι ξεκάθαρο, πως απέναντι στα νιάτα και στην ενέργεια των «ερυθρολεύκων», ο Ομπράντοβιτς αντέταξε την εμπειρία των δικών του παικτών.

Μόνο που στο τελευταίο ματς της σειράς των τελικών, οι τρεις παίκτες που εκθείασε ο Ζοτς στην συνέντευξη Τύπου στον τέταρτο τελικό, ήταν και ουσιαστικά απόντες. Μπατίστ, Διαμαντίδης και Σάρας είχαν μεν 24 πόντους όλοι μαζί, αλλά με 7/21 σουτ. Θα περίμενες σίγουρα και από τους τρεις να μην σουτάρουν με ποσοστό κοντά στο 30% σε ένα τόσο κρίσιμο ματς. Και εκεί κάπου κρίθηκε και το παιχνίδι.

Θέλετε συγκεκριμένες φάσεις; Το λάθος του Μπατίστ που μπερδεύτηκε με τον Καϊμακόγλου και στη συνέχεια ο Σάρας έκανε το φάουλ στον Παπανικολάου δίνοντας δύο εύκολους πόντους, τα δύο σερί άστοχα τρίποντα από Διαμαντίδη και Σάρας, αλλά και η… κούραση του Αμερικανού σέντερ που ποστάροντας τον Μάντζαρη δεν κατάφερνε να φτάσει κοντά στο καλάθι.

Αλλά πως να κατηγορήσεις αυτούς τους παίκτες για μία κακή βραδιά, όταν μας έχουν δώσει...

Για τον Παναθηναϊκό σίγουρα βγήκαν οι Καλάθης, Περπέρογλου και Μάριτς στον πέμπτο τελικό, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Οι πράσινοι έψαχναν λύσεις από τα σίγουρα χέρια και δεν τα είχαν.

Όμως ακόμα και εκεί που έφτασαν είναι κάποιο κατόρθωμα. Ο Σάτο μονίμως απόντας, ο Τσαρτσαρής χρησιμοποιήθηκε κυρίως για να κάνει… φάουλ στον Παπαδόπουλο, ο Βουγιούκας πολύ κακός και ο Καϊμακόγλου μέτριος.

Η κούραση φάνηκε παρά την υπερπροσπάθεια των πρασίνων, στην καλύτερη ίσως σειρά τελικών σε ποιότητα μπάσκετ που έχουμε δει εδώ και πολλά χρόνια…

Ο Ολυμπιακός όμως είχε περισσότερες λύσεις (ακόμα και οι Σλούκας και Γκετσεβίτσιους που θεωρούνται 10 και 11 παίκτης έδωσαν λύσεις σε αυτούς τους τελικούς με δύσκολα σουτ) και είχε σίγουρα και την τύχη με το μέρος του.

Αλλά όταν έχεις 6/7 σερί τρίποντα εκεί που η μπάλα καίει και ο Παναθηναϊκός αντεπιτίθεται δεν είσαι μόνο τυχερός…

Ας είναι… Από το 1998 και μετά ο Παναθηναϊκός έχει 13 τίτλους σε 15 σεζόν… Είναι αυτό που λέμε στα 13 τα ένα δώρο και απομένει η Αυτοκρατορία να μην κλονιστεί από μία κακή σεζόν αλλά να συνεχίζει να κοιτάει και να στοχεύει ψηλά. Αλλά για αυτό έχουμε να πούμε πολλά ακόμα στο μέλλον.