O λύκος κι αν εγέρασε

Ας το πάρουμε ανάποδα λίγο το παραμύθι. Γιατί ξέρω ότι διαβάσατε τώρα για τον Ομπράντοβιτς και τις δηλώσεις του και είπατε... "ώπα, τι συμβαίνει εδώ; Αυτός σύμφωνα με τα μισά σάιτ στην Ελλάδα δεν έμενε μέχρι το απόγευμα;". Για καθήστε λίγο ρε μάγκες (αρσενικοί και θηλυκοί). Γιατί στον Ολυμπιακό δεν έχει γραφτεί τίποτα για τον Ίβκοβιτς, για παίκτες που έρχονται, για άλλους που δεν έχουν πείσει και φεύγουν; Γιατί δεν γράφουν για παράδειγμα ότι Μάντζαρης και Σλούκας δεν έπεισαν στους τελικούς της Α1 και κλείνουν την καριέρα τους στο λιμάνι; Ή ότι ο Ίβκοβιτς γέρασε και θα πάει στην Σερβία για μόνιμες διακοπές;

Τι σόι κινήσεις είναι αυτές, παραμονές του πιο σημαντικού τελικού, του τελικού που αν χάσεις πας σπίτι σου, να έχουμε κείμενα για τον Ομπράντοβιτς, για Μάριτς, για γάμους του Διαμαντιδή, αλλά και για παίκτες που έρχονται όπως ο Φρίλαντ και ο Σόφο γιατί αυτοί που έχουμε τώρα... δεν μας κάνουν; Τι σόι ενέργειες είναι αυτές που προσπαθούν να βγάλουν το μυαλό όλων από το κύριο ζητούμενο: ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!

Για να ξέρετε τι συμβαίνει και να τελειώσουν εδώ όλα. Ο καθένας μπορεί να γράφει ότι θέλει και μακάρι οι πηγές των παιδιών που έγραψαν "ανώνυμα" ότι ανανέωσε ο Ζοτς να είναι σωστές. Αλλά όπως και ο ίδιος είπε καμία κουβέντα δεν έχει γίνει. Και αυτό ήταν το νόημα των όσων δήλωσε. Ότι δεν έχει μιλήσει ακόμα με κανένα και πως ο ίδιος θέλει να μείνει.

Και σταματάω εδώ. Πάμε στο ματς...

Ο Παναθηναϊκός έχει παίκτες μεγάλους... Σε ηλικία, σε αξία, σε ψυχή, σε καρδιά, σε καρύδια... Ο Μάικ Μπατίστ έβαλε στα καλάθια και κάρφωνε και από πάνω τους, τους σαφώς νεότερους Χάινς και Ντόρσεϊ. Κάρφωνε με νταμπλ και τριπλ τιμ πάνω του και έπαιζε σαν 20άρης. Δεν είναι ότι δεν το έχει... Μετά το τέλος του αγώνα έβλεπε κανείς δύο τεράστιες σακούλες με πάγο στα πόδια του, αλλά ο Μάικ έχει κάτι που δεν έχουν άλλοι... ΨΥΧΗ και ξεκίνησε βασικός, έπαιξε για πρώτη φορά τα τελευταία 3 χρόνια, 31' και ήταν το κλειδί για το 2-2.

Γιατί μαζί παρέσυρε και άλλους. Ψυχή και ψυχραιμία από τον Σάρας και τον Διαμαντίδη που επίσης έκαναν μεγάλο παιχνίδι, περίμενες να δεις. Από τον Στίβεν Σμιθ όμως;

Ο Αμερικανός ήταν η αποκάλυψη του Παναθηναϊκού. Για τα ριμπάουντ που πήρε και κυρίως το επιθετικό όταν η διαφορά είχε πέσει στο -1, για την άμυνα πάνω στον Πρίντεζη (αλήθεια που ήταν όλο το ματς;), αλλά γιατί δεν δίστασε να κυνηγήσει όλες τις φάσεις, να τσακωθεί με τον Ντόρσεϊ, να δείξει αυτό που θέλει να βλέπει ο Ζοτς από κάθε παίκτη του... Μέταλλο.

Αλλά μήπως δεν ήταν καλοί, οι Περπέρογλου και Καϊμακόγλου; Ο Τσαρτσαρής που έχει καταλάβει ότι θα παίζει λίγο αλλά παίζει πάντα με ψυχή; Ή μήπως (και εδώ αρχίζουμε...) δεν ήταν καλός ο Καλάθης;

Έσβησε τον Σπανούλη και όσο ήταν στην άμυνα πάνω του, του χάλασε όλη την δημιουργία. Το κυριότερο όμως είναι ότι δεν κώλωσε... Δεν φοβήθηκε στα δύσκολα. Σε άλλη περίπτωση, μετά από δύο άστοχα τρίποντα, το ένα εκ των οποίων στο δοκάρι, ο Νίκ θα κρυβόταν... Όμως σηκώθηκε, το έβαλε και μετά έβαλε και το λέι απ, σε μία πολύ καλή εμφάνιση στο τέλος.

Όπως όλος ο Παναθηναϊκός ήταν συγκλονιστικός. Ακόμα και όταν ο Ολυμπιακός, με τον Λο ή μετά από πράσινα λάθη επέστρεφε... Μην ξεχνάμε ότι το άγχος στο ΟΑΚΑ το είχε ο Παναθηναϊκός και αυτό γινόταν για πρώτη φορά.

Αυτό που είδαμε οι 15.000 τυχεροί στο ΟΑΚΑ και εκατοντάδες περισσότεροι από την τηλεόραση ήταν μία ομάδα με ψυχή που βαρέθηκε να ακούει πως θα... πεθάνει. Και μας έστειλε στα ουράνια. Μας πώρωσε και μας. Μας έκανε να πανηγυρίσουμε σαν εκείνα τα παιχνίδια στο Βερολίνο...

Ο Παναθηναϊκός δεν πέθανε... Δεν ξέρω αν θα χαθεί ο τίτλος στο ΣΕΦ, αλλά πλέον δεν με ενδιαφέρει τόσο τι θα γίνει. ΣΑΦΩΣ και θέλω το πρωτάθλημα... Αλλά πλέον δεν θα αλλάξει τίποτα στην εικόνα που είχα για αυτούς τους παικταράδες με τα πράσινα, που μόνο αυτοί μπορούν να μας χαρίσουν τέτοια συναισθήματα όπως σήμερα στο ΟΑΚΑ...

Σας ευχαριστούμε...