Η ώρα για να επιβάλλει ο κόσμος τα “θέλω” του
"Στο Περιστέρι είχε τη μίνιμουμ απόδοση που θα έπρεπε να έχει σε όλη τη σειρά των κατατακτήριων αγώνων, έκανε τα αυτονόητα και ανταμείφθηκε με αυτό που όλοι θεωρούσαν δεδομένο -εύκολα ή δύσκολα- όταν ξεκινούσαν τα πλέι οφ." γράφει ο Δημήτρης Κριτής στο σχόλιο του στο prasinanea.gr.
Ο Παναθηναϊκός δίνει τον τελικό της μίνι διοργάνωσης την Κυριακή στο Ολυμπιακό Στάδιο και αποχαιρετά το κοινό του σε μια χρονιά που όλοι θα θυμόμαστε, όχι βέβαια με νοσταλγία, αλλά σίγουρα σε πείσμα της καθολικής επιθυμίας να ξεχαστεί το συντομότερο δυνατό.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την αναγκαία λογιστικά, στον πλέον ακατάλληλο χρόνο αγωνιστικά, φυγή του Σισέ;Τους ευρωπαϊκούς αποκλεισμούς που ακολούθησαν, σχεδόν με κατεβασμένα τα χέρια; Τον εντυπωσιακό πρώτο γύρο που γέννησε ελπίδες, μπας και, έστω κι αν δεν...; Τις αλλεπάλληλες απειλές περί πτώχευσης και Πρωτοδικείου; Τους πρίγκιπες και τη διατριβή μας στα MOU και άλλα τινά; Τι;
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κρίνει με καθαρότερο μυαλό, με πιο κρύο αίμα και ψυχραιμότερη πλέον θεώρηση, αν υπερβολικά κατακρίθηκε η παρατεταμένη αγωνιστική κοιλιά των πρασίνων στον δεύτερο μισό του πρωταθλήματος ή παράλογα δικαιολογήθηκε στον βωμό του “τι να κάνουν, μόνοι τους παλεύουν...”.
Στην πράξη θα κριθεί το εγχείρημα οικονομικής σωτηρίας του συλλόγου, μέσω σωματείου λαϊκής βάσης, το οποίο φαντάζει ως μοναδική λύση και ως τέτοιο απολαμβάνει όχι ακριβώς ασυλίας, αλλά σίγουρα ισχνής κριτικής ματιάς, με βάση τα παναθηναϊκά δεδομένα.
Πάνω απ' όλα όμως, στην πορεία θα διαπιστώσουμε, αν όλες αυτές οι δυσκολίες που παρουσιάστηκαν με ένταση και ταχύτητα που δεν τα χωρούσε παναθηναϊκός νους, μας έκαναν σοφότερους, μας έκαναν πιο διαλλακτικούς, λιγότερο απόλυτους, αν -εν τέλει- ενίσχυσαν τους δεσμούς κόσμου και ομάδας όταν και όσο προσπάθησαν να αντλήσουν δύναμη ο ένας από τον άλλο.
Το έχω πει πολλές φορές και δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω, όσο κι αν εξοργίζω κάποιους, ότι ένας από τους μεγαλύτερους εφιάλτες αυτής της ομάδας ήταν η ασθενική ένταση συναισθημάτων που γεννούσε στον κόσμο της. Ήταν η αποξένωσή της στην γυάλα της Παιανίας, ήταν η απουσία των αυτογράφων και αναμνηστικών από τα παιδικά δωμάτια, ήταν η “προστατευμένη” και βιαστική έλευση και αποχώρησή της από το ΟΑΚΑ τις ημέρες των αγώνων.
Από αυτόν τον ταλαιπωρημένο κόσμο ζητά τώρα συνδρομή σωτηρίας. Μην έχετε αμφιβολίες ότι θα τη βρει. Και ξέρετε γιατί; Για να μπορέσει να επιβάλλει όσα του στέρησαν όλα αυτά τα χρόνια. Εδώ είστε και εδώ είμαστε.
