Εγώ θα σε αγαπώ και μη σε νοιάζει

Το να γράψει κανείς αμέσως μετά από ένα ματς εμπεριέχει μεγάλο κίνδυνο να παρασυρθεί από το πάθος. Και ίσως ένα κείμενο στις... 20.00 το βράδυ της Παρασκευής να είχε πολύ από διαιτησία και αρκετά... γαλλικά για τον Γιούγκεμπραντ και κυρίως τον Μάρτιν.

Φταίει όμως μόνο η διαιτησία που ο Παναθηναϊκός είχε συνολικά... 14 πόντους στα ζυγά δεκάλεπτα (5 στο δεύτερο και 9 στο τέταρτο). Φυσικά και όχι.

Οι πράσινοι είχαν προετοιμάσει άψογα το παιχνίδι τους. Ο Σάρας εκμεταλλευόταν κάθε εκατοστό που του έδιναν οι αντίπαλοι του και νομίζω ότι σε αντίθεση με όσα λένε, αυτός θα έπαιρνε το τελευταίο σουτ (θα έκανε την επαναφορά και με σκριν θα έπαιρνε την μπάλα από τον Διαμαντίδη).

Ο Διαμαντίδης από την άλλη, ήταν καλός μόνο για ένα δεκάλεπτο. Το τρίτο. Με 1/9 τρίποντα το ματς δεν του πήγε. Όπως δεν πήγε και στον Μπατίστ που δεν έκανε τίποτα σωστό, ούτε στην άμυνα ούτε στην επίθεση στο ματς και κυρίως στο τέλος. Όταν με τους Διαμαντίδη και Σάρας να παίρνουν ανάσες, η μπάλα ορθώς πήγαινε κοντά στο καλάθι αλλά ο Μάικ δεν ήταν σε καλή μέρα. Ναι του έγιναν και κάποια φάουλ που δεν δόθηκαν, αλλά σε διαφορετικές περιπτώσεις θα ήταν γκολ... φάουλ.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα του Παναθηναϊκού ήταν στο rotation. Και αυτό δεν ήταν μόνο πρόβλημα του αγώνα, αλλά όλης της σεζόν. Τι εννοώ. Ο Λόγκαν, ο Σμιθ, ο Μάριτς στο τέλος έμειναν... ερμητικά στον πάγκο. Παρά το γεγονός ότι ο πρώτος ήταν καλός όσο μπήκε, ο δε Μάριτς ήταν νικητής σε όλες σχεδόν τις μάχες του, με τους ψηλούς. Όμως όλη την σεζόν δεν έχουν πείσει ότι μπορεί να τους εμπιστευτεί ο Ζοτς στα δύσκολα και για αυτό... έμειναν και στον πάγκο. Όπως το rotation χάλασε από τον τραυματισμό του Τσαρτσαρή που άφησε τον Καϊμακόγλου χωρίς ανάσες.

Όταν ο αντίπαλος σου αρχίζει και πιέζει από το 10' σε όλο το γήπεδο, θες 9-10 παίκτες να βγάλουν το φίδι από την τρύπα στα δύσκολα. Ο Παναθηναϊκός είχε μόλις... 2,5 να το κάνουν αυτό. Σάτο και Νικ Καλάθης ήταν μέτριοι, ο Περπέρογλου δεν βοήθησε επιθετικά και φτάνουμε στο τέλος να λέμε, ότι παρ' όλα αυτά... Ήταν καλύτερος.

Γιατί έχασε τότε; Γιατί ενώ έχει αναγκάσει τους Σισκάουσκας, Κριάπα, Τεόντοσιτς, Κρίστιτς σε ένα από τα χειρότερα παιχνίδια τους; Η διαιτησία είναι η εύκολη απάντηση. Και έχουν όλοι μερίδιο δίκιου σε αυτό. Το χέρι του Θεού που έσπρωξε την μπάλα μέσα στο σουτ του Σβεντ, στο -4 είναι επίσης μία απάντηση. Αλλά η σημαντικότερη είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχασε την διαφορά στο δεύτερο δεκάλεπτο επειδή εκνευρίστηκε με τα σφυρίγματα και την σκληρή άμυνα των Ρώσων και γιατί στο τέλος οι τρεις ηγέτες του (Μπατίστ, Σάρας και Διαμαντίδης) έκαναν ισάριθμα λάθη στις επιθετικές τους επιλογές.

Θα μείνουμε σε αυτά; Φυσικά όχι. Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός είναι το χάπι της... ευτυχίας μας και όλοι είμαστε υπερήφανοι για όσα μας έχει χαρίσει (που λέει και το άσμα).

Από εδώ και πέρα έχουμε να συζητάμε για τους πιο δύσκολους τελικούς τα τελευταία χρόνια (το γιατί θα το αναλύσουμε αργότερα) και κυρίως για την επόμενη μέρα στο πιο αγχώδες καλοκαίρι από όλες τις μεριές.

ΥΓ. Προσωπικά δεν ήταν έκπληξη η διαιτησία για την ΤΣΣΚΑ. Δείγματα υπήρχαν όλο το χρόνο. Απλά η Euroleague επιβραβεύει την κίνηση της να κρατήσει δύο ΝΒΑer μετά το lock out και να στείλει μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση...