Εγγύηση συνεργασίας, μέχρι και σωτηρίας
Πείτε με αθεράπευτα ρομαντικό, πείτε με και γραφικό αν γουστάρετε, αλλά γνώμη δεν αλλάζω: η πολυμετοχικότητα ζει και αποτελεί τη μόνη λύση στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, ιδιαίτερα στην κάκιστη οικονομική συγκυρία που διανύουμε.
Γι’ αυτό και αντιμετωπίζω με θετική διάθεση και σκέψη την πρωτοβουλία των παλαιμάχων να αναζητήσουν λύση στο αδιέξοδο, αν και θα προτιμούσα λίγο διαφορετική ρότα από τον καπετάνιο της κίνησης. «Παρ’ το λίγες μοίρες αριστερά» που λένε, ε, έτσι.
Θα προτιμούσα για παράδειγμα, πριν αρχίσουν να λειτουργούν αφαιρετικά ως προς την παρούσα μετοχική σύνθεση, ζητώντας δηλαδή τις μετοχές του Γιάννη Βαρδινογιάννη και όποιου άλλου δηλώνει απρόθυμος να συνεισφέρει στην «επιχείρηση σωτηρίας», να λειτουργήσουν προσθετικά, κρατώντας στο πλοίο τους υπάρχοντες και αξιοποιώντας τις ευαισθησίες άλλων επώνυμων Παναθηναϊκών όπως αυτές εκδηλώθηκαν τον τελευταίο καιρό, είτε προφορικά (Αλαφούζος, Βασιλάκης), είτε στο πλαίσιο ανάληψης σχετικών πρωτοβουλιών (βλ. Λυκουρέζος).
Αν, λέω αν ρε παιδί μου, έπαιρναν το 54,7% του Γιάννη Βαρδινογιάννη, για το οποίο θα αναζητήσουν διάδοχο εν
ευθέτω χρόνω και απαιτήσουν πλέον τη συμμετοχή όλων στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου στο ποσοστό που τους αναλογεί, ποιος έχει το δικαίωμα να αρνηθεί; Κανείς από μόνος του δεν μπορεί να ασκήσει διοίκηση και πλέον τον ρόλο του γεφυροποιού και εκτελεστή των διοικητικών αποφάσεων επωμίζονται οι ίδιοι οι παλαίμαχοι, τους οποίους άλλωστε όταν εκφραζόμαστε ανυστερόβουλα, τους λέμε «κολώνες του συλλόγου», «ιστορικές δόξες» και άλλα τέτοια επικά.
Στο κάτω κάτω ρε αδερφέ, κανείς, μα κανείς, δεν έχει το δικαίωμα να λακίσει στα δύσκολα. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να απαλλαγεί των όποιων ευθυνών του και σε κανέναν δεν αναγνωρίζεται η πολυτέλεια να πηδήξει από το καράβι την ώρα της θαλασσοταραχής. Ας το οδηγήσουν σε ήρεμα νερά και μετά οι κουρασμένοι, οι απηυδισμένοι, ας αποχωρήσουν ησύχως και με ήσυχη τη συνείδησή τους.
Άλλωστε είναι οι μόνοι που μπορούν να επιβάλλουν την παρουσία όλων, τσαλακώνοντας τις ενστάσεις, αφαιρώντας κάθε αντεπιχείρημα και λειτουργώντας με αποκλειστικό γνώμονα την ολοκληρωτική σωτηρία.
Ξέρω ότι είναι δύσκολο εξ αρχής το εγχείρημά τους. Πέρα από την αρχική έκπληξη των πολλών, την καχυποψία αρκετών («δηλαδή τώρα αυτοί ποιόν πάνε να εξυπηρετήσουν» και άλλα τέτοια νόστιμα και ελληνικά), έχουν να αντιμετωπίσουν και νομικά εμπόδια όπως για παράδειγμα το πώς ένας σύλλογος, σύνδεσμος (πείτε το όπως θέλετε) μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα θα αποκτήσει εταιρικές μετοχές.
Αν υπάρχει θέληση παραχώρησης εκ μέρους του μεγαλομετόχου και πραγματική στήριξη από τους υπόλοιπους μετόχους, πιστεύω θα γίνει. Κι εφ’ όσον γίνει, οι οικονομικές δυσκολίες και τώρα και το καλοκαίρι θα ξεπεραστούν.
Ως τότε και δάνεια θα μετοχοποιηθούν και θα ανατείλει με ρυθμισμένα τα προηγούμενα βάρη, η πολυτέλεια να αποχωρήσουν όσοι το επιθυμούν. Αλλά πρώτα θα τακτοποιήσουν όλες τις εκκρεμότητες.
Αυτό περιμένω από την απογευματινή σύσκεψη των παλαιμάχων, όπως και από την αυριανή συνάντηση των νομικών τους με τον κ. Γεωργόπουλο, εξουσιοδοτημένο δικηγόρο του μεγαλομετόχου.
Και τώρα πυροβολάτε ελεύθερα. Πυρ ομαδόν.
