Αντ' αυτών, ακούω έναν Πρωθυπουργό που λειτουργεί με τσιπ και για τρίτη συνεχόμενη ημέρα παίζει το ίδιο πρόγραμμα, με τις ίδιες τελείες, κόμματα και λοιπά σημεία στίξης. Τα είπε στο υπουργικό συμβούλιο, τα είπε στο διάγγελμά του και τα επανέλαβε μέχρι κεραίας, ίδια και απαράλλαχτα, με τα ίδια τρεμάμενα χέρια, ακόμη και τα ίδια σαρδάμ.
Ακούω έναν Υπουργό Οικονομικών να εκρήγνυται σε κάθε ευκαιρία, να βρίσκεται σε διαρκή παροξυσμικό εκνευρισμό, σημάδι πίεσης, ενοχών και ανασφάλειας.
Ακούω πολιτικούς αρχηγούς να ψηφίζουν διαφωνώντας, να καταψηφίζουν έχοντας συμφωνήσει και βλέπω βουλευτές να τρέμουν για την εκλογική τους πελατεία.
Και πιστέψτε με, δεν αισθάνομαι το ίδιο...μυαλοφυγόδικος, με τους βουλευτές που προφανώς είχαν ξεσκονίσει το πολυσέλιδο μνημόνιο και είχαν αποκρυσταλλώσει τόσο καθαρή άποψη για την ψήφο τους, ώστε καθ' όλη την διαδικασία βρίσκονταν στο εντευκτήριο της Βουλής για να παρακολουθήσουν το ντέρμπι του μπάσκετ και την αναμέτρηση του Ολυμπιακού Σταδίου.
Εγώ το έκανα, γιατί αυτή είναι η δουλειά που επέλεξα και αυτό κάνω 40 σαββατοκύριακα τον χρόνο από τα 17 μου χρόνια. Συγχωρείστε μου αυτή την μικρή παρένθεση, αλλά την ένιωσα αναγκαία.
Για το παιχνίδι του Ολυμπιακού Σταδίου μ' αρέσει ο τίτλος “Ανάσταση (δια) του Λαζάρου”, θεωρώ ότι αποτυπώνει την αλήθεια, αλλά αδικεί την προσπάθεια όλης της ομάδας.
Και τολμώ να πω και να γράψω ότι αυτό το παιχνίδι ήταν η αποθέωση του συλλογικού πνεύματος και ήταν η μεγαλύτερη -με διαφορά- νίκη του Παναθηναϊκού από το καλοκαίρι μέχρι και σήμερα.
Ένα ρόστερ κουτσουρεμένο από τη μετοχική ανυπαρξία, ένα ρόστερ λαβωμένο από τις απουσίες, μία ενδεκάδα αποφασισμένη να δοκιμάσει τα όριά της, μπορεί να επιβραβεύτηκε από την ατομική ικανότητα του Λάζαρου Χριστοδουλόπουλου, αλλά ως τότε κατέβαλλε φιλότιμες -σχεδόν συγκινητικές- προσπάθειες να παίξει ποδόσφαιρο, γρήγορο και στρωτό όσο μπορούσε, με τη μπάλα κάτω ακόμη και σε προχωρημένο χρόνο που συνήθως βασιλεύει ο πανικός.
Και βέβαια κόντρα σε μία ομάδα, που δεν αποτελεί εύκολο αντίπαλο και μετά από ένα πολύ σύντομο διάλειμμα, επέστρεψε σε τροχιά υπέρβασης του μικρομεσαίου τίτλου της.
Μετά τις αστοχίες της Λιβαδειάς, ο Ζεσουάλδο Φερέιρα πιστώνεται τον αγωνιστικό ορθολογισμό, την πίστη και την προσπάθεια των ποδοσφαιριστών του και βέβαια, εκ του αποτελέσματος, την διαχείριση της αναμέτρησης.
Δεν υπάρχει προπονητής στον πλανήτη Γη, που με τόσο πληγωμένο ρόστερ θα έριχνε μονομιάς στο χορτάρι όλα του τα όπλα. Πολύ απλά δεν υπάρχει. Δεν θα μιλήσω για χρυσές αλλαγές (και οι τρεις σκόραραν, με τον Τοτσέ να πιστώνεται την, μια ώρα αρχύτερα, παραβίαση της τελικής γραμμής), αλλά συνυπογράφω και με τα δυο μου χέρια τη χρησιμοποίηση των Χριστοδουλόπουλου, Καραγκούνη, εκτιμώντας ότι η φρεσκάδα συνέβαλλε σημαντικά στην αγωνιστική τους προσφορά.
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ: