Να αρχίσουμε με την τεχνική ανάλυση του αγώνα... Ο Παναθηναϊκός δεν είχε απαντήσεις στην άμυνα του Ολυμπιακού που ήταν σκληρή και στο κλασικό παιχνίδι πικ εν ρολ των πρασίνων έπαιζε με side, με τον αμυντικό δηλαδή να κατευθύνει τον επιθετικό προς την ρακέτα και να τον κλειδώνει στις γωνίες με τον αντίπαλο ψηλό. Αυτό ουσιαστικά καταστρέφει και την πάσα στον ψηλό στην ρακέτα, μιας και κλείνει όλη η άμυνα πάνω του και ο Παναθηναϊκός στην έξτρα πάσα και στο ελεύθερο σουτ για πολύ ώρα στο παιχνίδι είχε σοβαρό πρόβλημα.
Στην άμυνα του δεν πήγε άσχημα και αυτό γιατί μπορεί να δέχθηκε κοντά στους 80 πόντους που είναι πολλοί για το μέγεθος του Παναθηναϊκού, αλλά πολλοί εξ αυτών ήταν με σουτ ή στην εκπνοή της επίθεσης ή με σουτ υπό πίεση ή από τις "επιλογές" της άμυνας του, τα ελεύθερα σουτ του Μάντζαρη για παράδειγμα.
Κάπως έτσι φτάσαμε στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Με την διαφορά, πως ότι καλό έκανε ο Ολυμπιακός και μιλάμε για φάσεις μέσα από σύστημα και όχι "καίει η μπάλα την πετάω και αν μπει... μπήκε" επιθέσεις το σταματούσε ο Παναθηναϊκός... Οι πράσινοι κατάλαβαν ότι θα μπορούν να γυρίσουν το ματς από την καλή άμυνα, κάπου στο 17' με 18' εκεί που πήρε το τάιμ άουτ ο Ομπράντοβιτς και το παιχνίδι άρχισε να αλλάζει ροή και ρυθμό.
Εκεί ήταν και το μοναδικό σημείο, που φάνηκε να μπαίνει στο ματς ο Διαμαντίδης. Μπορεί να έχανε τα λέι απ, αλλά καθοδηγούσε την ομάδα του σωστά και το 11-0 σερί που έγινε σταμάτησε με τον Ολυμπιακό να είναι και τυχερός. Κάπως έτσι ήταν τα 3/3 τρίποντα που πέτυχε και άντε πάλι η διαφορά στους 17 και στους 19.
Υπήρχε χρόνος; Φυσικά υπήρχε. Το σχέδιο ήταν απλό και οι λεπτομέρειες ήταν αυτές που χάλασαν την ολική επαναφορά. Το αντιαθλητικό στον Βουγιούκα κόστισε μία χαμένη επίθεση στον Παναθηναϊκό και στη συνέχεια η τεχνική στον Σάρας έδωσε εύκολα και από το κέντρο την επίθεση στους ερυθρόλευκους.
Το γρήγορο τρίποντο πάνω στον ενθουσιασμό του Περπέρογλου, το τρίποντο του Διαμαντίδη (το άστοχο πριν το εύστοχο), ακόμα και η τελευταία επίθεση ήταν λάθος, μιας και ο Διαμαντίδης καθυστερεί πάρα πολύ με τον Χάινς πάνω του.
Αυτά σε τακτική άποψη... Γιατί όταν ήρθαν τα σκούρα, για να γυρίσεις μία διαφορά 19 πόντων σε 8' δεν χρειάζεται μόνο σύστημα και πίεση στην άμυνα. Χρειάζεται καρδιά και "βαρίδια" γιατί το έκανες και σε ένα γήπεδο με 10.000 οπαδούς του αιώνιου αντιπάλου σου και τους διαιτητές να παίζουν έδρα... (σ.σ. Κατ' εμέ το μεγαλύτερο λάθος του Γκόντα ήταν το φάουλ του Καϊμακόγλου στο 35' που έστειλε τους ερυθρόλευκους σε βολές...).
Το παιχνίδι πήγε στον πόντο και σίγουρα ο Ολυμπιακός θα έχει πίεση καθώς δεν είναι η υπερομάδα που δεν μπορεί να χάσει σε μία έδρα όπως αυτή του Κολοσσού για παράδειγμα, ή σίγουρα δεν είναι η ομάδα που αν θέλει ο Παναθηναϊκός, δεν μπορεί να κερδίσει στους τελικούς των πλέι οφ.
Ουσιαστικά, δυστυχώς επιβεβαιώθηκε αυτό που έγραψα και πολλοί από εσάς με βρίζατε... Για να κερδίσεις αυτόν τον Ολυμπιακό δεν αρκεί να είσαι μέτριος. Ο Παναθηναϊκός ήταν καλός για... 8'. Στο τέλος. Και οι 35 πόντοι που έβαλε σε αυτό το διάστημα φανερώνουν αν μη τι άλλο, πως αν θέλει... ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ! Όχι μόνο από τον Ολυμπιακό αλλά και από όλους τους άλλους στην Ευρώπη.
Αν έπαιζε άλλο ένα πεντάλεπτο έτσι, κανένα σφύριγμα του Γκόντα δεν θα μας ενοχλούσε...
ΥΓ. Θα το πω πολλές φορές, ο Μπατίστ πατάει την γραμμή... Οκ. Ο Πρίντεζης του κάνει φάουλ. Ο λόγος που ο Μπατίστ δεν διαμαρτύρεται είναι γιατί όταν έχεις βάλει ένα τόσο μεγάλο σουτ, δεν ασχολείσαι με τους διαιτητές. Το κατάφεραν και αυτό οι -δυστυχώς- πρωταγωνιστές του αθλήματος.
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ: