Ψύχραιμη επιστροφή σε τροχιά υπέρβασης

Και αν κάποιος σχολιάσει την διαχείριση της αναμέτρησης, πιθανότατα θα δεχθεί τα πυρά όσων διαβλέψουν ύποπτα σχέδια δολιοφθοράς.

Θα έλεγα να σταθούμε στην ουσία και να μην φοβηθούμε παραδοχές που προκύπτουν αβίαστα από τη συνολική εικόνα του αγώνα της Λιβαδειάς. Ο Παναθηναϊκός έχασε ένα παιχνίδι το οποίο δεν διεκδίκησε με τη σοβαρότητα και τον τσαμπουκά που επέβαλλε εξ αρχής η σημασία του.

Δεν το έχασε γιατί ήταν χειρότερος του αντιπάλου του, απλώς δεν μπορούσε να το κερδίσει. Εφ' όσον δεν ήταν σε θέση να δημιουργήσει απειλητικές καταστάσεις για την εστία του Κυριακίδη, το μοναδικό απρόοπτο στην εξέλιξη του παιχνιδιού ήταν το γκολ του Λεβαδειακού. Μία στημένη φάση από αυτές που θα έπρεπε να αποτελέσουν το δικό του ατού, στάθηκε αφορμή για να το χάσει κιόλας. Τέλος.

Απάντηση στο γιατί σε μία τόσο κρίσιμη χρονικά στιγμή στην κούρσα του πρωταθλήματος, ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε με τόσο εκνευριστική χαλαρότητα ένα ακόμη πρώτο σαρανταπεντάλεπτο, δεν μπορεί να δοθεί από κανέναν άλλον, πλην των ποδοσφαιριστών του.

Είναι απολύτως ενδεικτικό της ανασφάλειας που διακατείχε τους Βοιωτούς και της τραυματισμένης αυτοπεποίθησής τους, το δεκάλεπτο από το 30ό έως το 40ό λεπτό, όταν ο Παναθηναϊκός ανέβασε ένα κλικ την πίεσή του στο χορτάρι και πέντε φορές ξεφορτώθηκαν τη μπάλα σε πλάγιο άουτ.

Και είναι συνάμα αποδεικτικό, του πόσο λαθεμένα αντιμετώπισαν οι πράσινοι τον χρόνο που προηγήθηκε, αλλά και ακολούθησε ως το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή. Κόντρα σ' έναν Λεβαδειακό τόσο πολύ αμυντικά στημένο, το Τριφύλλι όχι μόνο πέταξε στα σκουπίδια 45 λεπτά, αλλά κράτησε για ακόμη περισσότερο χρόνο, υπερβολικά πολλούς παίκτες πίσω από τη μπάλα.

Η εικόνα και οι φιλοδοξίες των γηπεδούχων τουλάχιστον στο πρώτο μισό του παιχνιδιού, δεν δικαιολογούν με κανέναν τρόπο την παρουσία του Κατσουράνη στο κεντρικό αμυντικό δίδυμο, με ταυτόχρονη παρουσία δύο αμυντικών μέσων με πενιχρή συμμετοχή στο δημιουργικό παιχνίδι των πρασίνων. Ήταν μία διάταξη κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Γιώργου Παράσχου και των ποδοσφαιριστών του.

Δεν δυσκολεύτηκαν να κρατήσουν το μηδέν και ανέμεναν πλέον ως βούτυρο στο ψωμί τους το ρίσκο που αναπόφευκτα θα αναλάμβαναν οι πράσινοι στα τελευταία 20-30 λεπτά. Το τέρμα που έκρινε την αναμέτρηση δεν σημειώθηκε βέβαια σε κάποια κόντρα επίθεση, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να συμβεί και αυτό. Δόθηκαν οι ευκαιρίες. Αντίθετα με τον Παναθηναϊκό, που όχι μόνο δεν βρήκε ευκαιρίες, αλλά δεν αξιοποίησε και τις στημένες φάσεις που προετοίμαζε μέσα στην εβδομάδα ως σχέδιο σωτηρίας.

Κάποια στιγμή θα συνέβαινε. Ήταν σχεδόν αφύσικος ο τρόπος με τον οποίο ο Παναθηναϊκός έβγαζε άσους από τα μανίκια το τελευταίο διάστημα. Ξέφευγε κατά πολύ από την σεμνή πλην τίμια ταχυδακτυλουργία και φλέρταρε με τη μαγεία, το μεταφυσικό.

Σαφώς και δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό, οπότε επίσης είναι σαφές ότι δεν θα επαναληφθεί, εφ' όσον λειτουργήσει ως “ξυπνητήρι” και αντιμετωπιστεί με ειλικρίνεια και αυτογνωσία.

Εφ' όσον παραδεχθούμε ότι το συγκεκριμένο σύνολο υπερέβη τις προσδοκίες της πλειονότητας μετά τους αποκλεισμούς του περασμένου καλοκαιριού, τότε θα αντιμετωπίσουμε με μεγαλύτερη νηφαλιότητα την “γκέλα” και δεν θα δυσκολέψουμε περισσότερο την επιστροφή σε τροχιά υπέρβασης.