Κάνει μοναξιά και κρύο κι ο Τοτσέ δύο στα δύο!

Τι προτιμάτε; Να τραγουδήσουμε όλοι μαζί μια μεγάλη επιτυχία του Χρηστάκη, που λέει “...είναι το κρύο, είναι το κρύο τσουχτερό, να το αντέξω δεν μπορώ...” ή μήπως αγαπάτε Βαγγέλη Περπινιάδη να παρακαλάει “...γύρισε κοντά μου αγάπη μου μεγάλη, γύρνα τη χαρά μου κοντά σου να βρω πάλι...”;

Έτσι ή αλλιώς, το λαϊκό τραγούδι ύμνησε όλων των λογιών τον ανθρώπινο πόνο, το ντέρτι, το μεράκι, το σαράκι, κάθε ανάγκη και επιθυμία. Στίχοι ψυχής και μελωδίες καρδιάς, συνέθεσαν διαχρονικούς ύμνους και για τους “-5”, τους “-7” και άλλες θερμοκρασίες ταυτόσημες με το Νευροκόπι Δράμας.

Αστείρευτη πηγή έμπνευσης αποτελεί και η μοναξιά. Χωρίς πάντα να συμφωνούν τα λόγια, όταν μπλέκονται τα συναισθήματα. “Κάνει μοναξιά μακριά σου” τραγουδάει ο ένας, “πιο καλή η μοναξιά” απαντάει ο άλλος. “Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα, τον αριθμό της μοναξιάς μου δεν χτυπάς και μεγαλώνει η απόσταση για μας” παραπονιέται η μία, “Άντε γεια, δεν σε θέλω και δεν μου λείπεις” αντιτείνει η άλλη.

Σε μια ιστοσελίδα για μουσική θα μπορούσαμε να συζητάμε με τις ώρες, αλλά στην παρούσα, “σφύριξα κι έληξες” που άδει και ο Πάνος Κιάμος. Και δεν αναφέρομαι στο πρωτάθλημα, το οποίο θα λήξει στο 90', δηλαδή την τελευταία αγωνιστική, όταν ο Παναθηναϊκός υποδέχεται τον Παναιτωλικό στο Ολυμπιακό Στάδιο. Άντε μια εβδομάδα νωρίτερα στην Τρίπολη.

Μιλάω για το παρατεταμένο κλίμα ευφορίας. Τόσο παρατεταμένο, που η κανονική εφορία θα εξαντλούσε τους αυστηρότερους συντελεστές της, ως είδος πολυτελείας. Ο.Κ., ο Παναθηναϊκός πήρε όλους τους βαθμούς κόντρα στην ουραγό Δόξα (αντί τεσσάρων του ανταγωνιστή του), αλλά θα πρέπει να πάρει και όλους τους βαθμούς κόντρα στον έτερο των ουραγών, τον Λεβαδειακό (όπως και ο ανταγωνιστής του), ώστε να έχει αποκομίσει ουσιαστικό όφελος.

Εκεί και έτσι χτίζεται η διαφορά και όχι (σπάνια) στα μεταξύ τους παιχνίδια. Ξέρετε, αυτά που κανείς δεν παίζει για την ισοπαλία, αλλά μόλις φτάσει το 80', φυλάγονται και οι δυο για να την εξασφαλίσουν. Σαν τον Ελληνάρα, που ταξιδεύει στο εξωτερικό για να γνωρίσει κάτι καινούργιο, να ξεφύγει από την Ελλάδα ρε αδερφέ και μόλις φτάσει, ψάχνει με τις ώρες ελληνική ταβέρνα για να τσιμπήσει κατιτίς.

Τελοσπάντων. Το πιο κρίσιμο παιχνίδι (μέχρι το επόμενο δηλαδή) είναι αυτό της Λιβαδειάς. “Γιατί ρε αδερφέ” θα ρωτήσει κάποιος “περιμένεις να χάσει ο Ολυμπιακός βαθμούς στην Τούμπα;”. Η απάντηση είναι όχι. Οι εποχές που μετρούσαν απώλειες από τα Τέμπη κάθε που ανηφόριζαν, δείχνουν να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Στις δυσκολίες ήταν ο Παπαπέτρου, ο Βαλιάνος, ο Κασναφέρης, ο Μπριάκος, από ένα σημείο και μετά τα καταφέρνει και μόνος του ο Δικέφαλος του Βορρά.

Αυτός όμως είναι ένας λόγος παραπάνω, για τον οποίο ο Παναθηναϊκός πρέπει να φύγει χορτασμένος από τη Λιβαδειά. Όχι με τα κλασικά πιτόγυρα. Αυτά είναι για όσους θα τον ακολουθήσουν και εκεί. Χορτασμένος από το παιχνίδι του και τους βαθμούς της νίκης.

Χωρίς τον Κουίνσι, αλλά με τον Λέτο. Και με τον Τοτσέ σε φάση “δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη”, να επιστρέφει και μετά τον βαθμό της ισοπαλίας στο Αγρίνιο, να δίνει το τρίποντο στο Καυτατζόγλειο. Άλλωστε ενδιάμεσα δημιούργησε μια όμορφη σχέση με τον Λεβαδειακό, διευρύνοντας τη νίκη των πρασίνων με δύο προσωπικά τέρματα.

Το είπαμε προ δύο αγώνων: αν ο Παναθηναϊκός πάρει γκολ από τον σέντερ φορ του σε 4-5 από τα εναπομείναντα παιχνίδια, δύσκολα θα χάσει τον τίτλο. Ο ίδιος το γνωρίζει καλύτερα. Ήδη έκανε το 2/2 και από τις εκφράσεις του προσώπου του, δεν δείχνει ιδιαίτερα αγχωμένος για τα υπόλοιπα...