Τα κέρδη από το Κιτζμπούελ

Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου το Τριφύλλι έχει να δώσει τέσσερα φιλικά (Ιντερ, Μίλαν, Ατρόμητος και Τζένοα) μέσα από τα οποία πρέπει να βρεθούν τα απαιτούμενα πατήματα, η χημεία και ο ρυθμός ώστε με το ξεκίνημα του πρωταθλήματος η ομάδα να είναι πανέτοιμη.

Σε πρώτη φάση είναι πολύ θετικό το γεγονός ότι κανείς στον Παναθηναϊκό και κυρίως ο προπονητής Νίκος Νιόπλιας (αλλά και οι παίκτες) δεν δείχνει προβληματισμένος από την εικόνα της ομάδας στα τρία φιλικά. Αυτό πρωτίστως δείχνει ότι υπάρχει εμπιστοσύνη και πίστη στις δυνατότητες του εφετινού Παναθηναϊκού.

Υπάρχει ένα πολύ καλό υλικό με παίκτες προσωπικότητες (και) σε πολλές θέσεις, με επίθεση φωτιά, με δυνατή μεσαία γραμμή, με αρκετό ταλέντο, με έναν προπονητή που ξέρει τι θέλει και τι ζητάει από τους ποδοσφαιριστές του και κυρίως που διαθέτει νορμάλ ποδοσφαιρική λογική και αντίληψη των πραγμάτων.

Ισως όμως το σημαντικότερο στοιχείο που... δεν έχει η εφετινή ομάδα, είναι κάτι που... είχε όλα τα προηγούμενα χρόνια: ο Παναθηναϊκός μετά την κατάκτηση του νταμπλ δεν παίζει με την πλάτη στον τοίχο και με το βάρος των πολλών ετών δίχως τίτλο, όπως συνέβαινε όλες τις προηγούμενες σεζόν. Το Τριφύλλι πλέον βρίσκεται σε θέση ισχύος, έχει την ψυχολογία με το μέρος του και είναι σαφές ότι το μεγάλο βάρος πέφτει στον Ολυμπιακό και τους λοιπούς αντιπάλους που έχουν το άγχος, το οποίο τα προηγούμενα χρόνια... έτρωγε τους Πράσινους.

Ομολογουμένως η εφετινή προετοιμασία ήταν από τις πιο... περίεργες γιατί πολύ απλά η ομάδα έχει ακόμη έναν μήνα μέχρι να μπει στις επίσημες αγωνιστικές υποχρεώσεις, ενώ μέχρι πρότινος έλειπαν και οι διεθνείς ποδοσφαιριστές (ακόμη απουσιάζει ο βασικός και αναντικατάστατος Ζιλμπέρτο Σίλβα). Επί της ουσίας, μιλάμε για μια προετοιμασία δύο ταχυτήτων με δύο γκρουπ ποδοσφαιριστών που βρίσκονταν σε διαφορετικό επίπεδο λόγω των υποχρεώσεων στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο δεν μπορούν να βγουν πολλά και χρήσιμα συμπεράσματα για την εικόνα που παρουσίασε συνολικά ο Παναθηναϊκός στα τρία φιλικά με την Βόλφσμπουργκ, την Γουέστ Χαμ και πολύ περισσότερο την Μάιντς, απέναντι στην οποία έπαιξαν οι διεθνείς.

Ακόμη και σε ατομικό επίπεδο δεν υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα διότι τα πόδια των παικτών είναι βαριά. Το μυαλό μπορεί να θέλει, αλλά το σώμα δεν ακολουθεί όπως φάνηκε σε πολλές περιπτώσεις.

Παρ' όλα αυτά υπήρξαν στιγμές κατά τις οποίες ξεχώρισαν η... φλόγα του Σισέ, η ομαδικότητα του Γκοβού, η τεχνική του Λέτο, το πάθος του Καραγκούνη, η ποιότητα του Κατσουράνη, η κλάση του Νίνη, η διάθεση του Σεϊταρίδη, η δύναμη του Σιμάο, το τρέξιμο του Μαρίνου, η σταθερότητα του Καντέ και το θράσος του Μαυρία.